ตอนที่ 679 พระชายาลงมือทำอาหาร

จวินมู่เยว่ขมวดคิ้ว ขณะที่อยากจะพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นซูจื่ออวี๋ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแล้วทำท่า “ชู่”

จนกระทั่งร่างสีแดงขาวนั้นหายไป ซูจื่ออวี๋ก็พูดขึ้นมาว่า “เหมือนอันเป่ยเยว่?”

จวินมู่เยว่พยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ นั่นเป็นนาง วันนี้ข้าเห็นนางขี่ม้า นางสวมชุดนี้ มันแปลกมาก นางเป็นเด็กสาว แต่ทำไมถึงได้เดินเข้าไปในป่าลึกดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้?”

ซูจื่ออวี๋ก็ลูบคางของตน คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเลิกคิ้ว “เจ้าอยากรู้หรือ?”

จวินมู่เยว่กำลังจะบอกว่าเขาอยากรู้ แต่อยู่ๆ ก็รู้ว่าซูจื่ออวี๋หมายถึงอะไร จึงรีบพูดว่า “ไม่ๆๆ ข้าไม่ได้อยากรู้ อาซ้อน้อย รีบกลับไปเถอะ ไม่งั้นพี่เจ็ดจะกังวล เขาเป็นห่วงเจ้า เขาก็ต้องดุข้าแน่”

ไม่เอ่ยถึงจวินมู่เหนียนก็ยังดีอยู่หรอก แต่พอเอ่ยถึงจวินมู่เหนียนก็ยิ่งไม่อยากกลับ

แต่ถ้าตามอันเป่ยเยว่ไป ก็เกรงว่าอาจจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ซูจื่ออวี๋คิดๆ แล้วก็ตัดสินใจว่าหากไม่มีปัญหาก็อย่าสร้างปัญหาดีกว่า

ซูจื่ออวี๋กล่าวว่า “ไปเถอะ ไม่ไปแล้ว”

จวินมู่เหนียนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ซูจื่ออวี๋แสร้งทำเป็นหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากอก แต่จริงๆ แล้วหยิบผงพิษออกมาจากหยกเจี๋ยจื่อ “พวกเราไม่ไปดู แต่ข้าอยากรู้ว่านางจะไปพบใคร ถ้าเจ้านำสิ่งนี้โรยบนเส้นทางนี้ รอนางกลับมาก็จะรู้ว่านางแอบไปนัดพบใคร”

ขณะที่จวินมู่เยว่กำลังประหลาดใจกับผลของผงนี้ เขาก็เอ่ยด้วยความสงสัยว่า “อาซ้อน้อยคิดยังไง นางจะไปพบใคร?”

ซูจื่ออวี๋เม้มปากแล้วพูดว่า “หรือว่าออกมาจับไก่รึไง? อันเป่ยเยว่เป็นพวกชอบเสแสร้ง ไปไหนก็ต้องร้องตะโกน ตอนนี้แอบย่องไปคนเดียวทำตัวลับๆ ล่อๆ ต้องทำอะไรที่ไม่อาจบอกใครแน่ๆ หรือไม่ก็เจอคนที่ไม่อาจบอกใครได้ ส่วนนางจะไปเจอใคร หลังจากทุกคนหลับแล้วหลังเที่ยงคืน ข้าจะบอกผลลัพธ์กับเจ้า”

เมื่อซูจื่ออวี๋พูดอย่างนั้น นางก็เดินกลับไปยังค่าย นางสามารถหลบเลี่ยงจวินมู่เหนียนได้ระยะหนึ่ง แต่ก็ไม่สามารถซ่อนตัวจากเขาได้ตลอดชีวิต นางยังคงต้องเผชิญกับสิ่งที่นางต้องเผชิญ แต่ก่อนที่จะเผชิญหน้ากับเขา โกรธเขาก่อนก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้

......

ค่ายพักแรม

จวินมู่เยว่ก็ทำตามคำแนะนำของซูจื่ออวี๋ หลังจากโรยถุงแป้งแล้ว เขาก็กลับไปหาซูจื่ออวี๋ที่ค่าย