ตอนที่ 69 กลิ่นหอม

หันเจิ้นหยิบสร้อมข้อมือเส้นนั้นไปดมแล้วดมอีก จากนั้นเอ่ยอย่างดีใจ

“โอ๊ะ! หอม หอมมากเลย! ท่านแม่ ท่านดมสิ ของๆน้องสาวหอมมากเลย!”

ผู้คนที่คอยดูเหตุการณ์ต่างป้องปากหัวเราะ คิดในใจว่านี่เป็นสิ่งของที่หญิงสาวสวมติดตัวมานาน คงจะติดกลิ่นเครื่องสำอางเท่านั้น

ส่วนฮูหยินซูกลับหัวใจใกล้จะวาย นางยื่นมือจะไปแย่งสร้อยข้อมือเส้นนั้นกลับมาจากหันเจิ้น พร้อมทั้งยิ้มอย่างอึดอัดบอกว่า

“ยัยเด็กคนนี้ ของแทนใจจะให้สร้อยข้อมือได้อย่างไร เจ้าควรจะมอบป้ายหยกแก่คุณชายรองหันสิ”

เมื่อพูดจบ ฮูหยินซูเอื้อมไปจับสร้อยข้อมือที่หันเจิ้นได้พอดี แต่หันเจิ้นไม่ยอมปล่อยมือ เขาร้องโวยวาย

“ท่านแม่ นางจะแย่งของๆข้า ท่านแม่!”

ฮูหยินหันยิ้มแล้วบอกว่า

“เจิ้นเอ๋อร์ รีบปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”

“ข้าไม่ปล่อย! นี่เป็นสิ่งที่น้องสาวให้ข้า มีกลิ่นหอม ข้าชอบ!”

ฮูหยินซูจับสร้อยข้อมือไว้พร้อมสีหน้าอึดอัด ในใจคิดว่าจะให้สร้อยข้อมือเส้นนี้ตกไปอยู่ที่ฮูหยินหันไม่ได้

ฮูหยินหันเห็นฮูหยินซูท่าทางผิดปกติ จึงหันมองสร้องข้อมือที่ลูกชายคนเล็กอีกครั้ง ต่อมาสีหน้านางเปลี่ยนไป

แม้สีหน้านางจะปรับเปลี่ยนภายในพริบตา แต่ซูจื่ออวี๋กลับมองเห็นชัดเจน

ซูจื่ออวี๋ยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า ทว่าในใจแอบคิดว่า

“การแต่งงานในครั้งนี้คงล้มเหลวแล้ว!”

เป็นไปตามคาด วินาทีต่อมาฮูหยินหันยิ้มและหยิบสร้อยข้อมือออกจากมือหันเจิ้น พร้อมมอบให้ฮูหยินซู พร้อมบอกว่า

“เจิ้นเอ๋อร์ไม่รู้เรื่อง นี่เป็นสิ่งของติดตัวของหญิงสาว จะรับไว้ได้อย่างไร”

หืม?

ผู้คนต่างสงสัย นี่เกิดเรื่องใดขึ้น?

ไม่ใช่จะแลกเปลี่ยนสิ่งของแทนใจหรือ?