ตอนที่ 694 ดื่มเหล้าพิษดับกระหาย

ความทรงจำของเหตุการณ์บนรถม้าไม่กี่วันก่อนหน้านี้ของอานเป่ยเยว่ย้อนกลับมา หรูอี้คุกเข่าลงอยู่ระหว่างขาของจวินมู่ฉง และปรนเปรอเขาอย่างสุดใจ...

หัวใจของอานเป่ยเยว่เต้นรัว นางก็รีบพูดว่า “พี่ฮวายหรง รอกลับเมืองหลวง ข้าส่งสาวงามนับสิบคนให้กับท่าน ข้าจะชดเชยการสูญเสียหรูอี้ให้กับท่านแน่นอน ข้าจะต้อง…”

จวินมู่ฉงพูดขัดจังหวะ “ข้าไม่ต้องการคำยืนยันจากเจ้ามากนัก ข้าต้องการอะไร เจ้าคงจะรู้ดีอยู่แล้ว”

ดวงตาของอานเป่ยเยว่แดงก่ำด้วยความวิตกกังวล และนางพูดว่า “ข้า...ข้าทำไม่ได้! หากท่านไม่เต็มใจที่จะช่วยข้า เช่นนั้นก็ช่างมันเถอะ!”

อานเป่ยเยว่หันกำลังลงจากรถม้า แต่ทันใดนั้นเอวของนางก็ถูกจวินมู่ฉงรวบเอาไว้และดึงกลับไป

อานเป่ยเยว่อุทานโดยไม่รู้ตัว “อ๊ะ!”

องครักษ์ที่อยู่นอกรถม้ามองหน้ากัน จากนั้นก็ยิ้มให้กันอย่างมีความหมายและไม่สนใจอะไรต่อ

อ๋องสี่ละโมบในความงาม บังเอิญว่าคืนนี้มีบ่าวที่น่าเอ็นดูคนหนึ่ง ทุกคนต่างไม่ประหลาดใจนักที่เห็นแบบนั้น

อานเป่ยเยว่ที่อยู่ในรถม้าไม่กล้าดิ้นรนอีกต่อไป เพราะจวินมู่ฉงพูดว่า “กรีดร้องงั้นเหรอ? ถ้าเสียงดังจนทำทุกคนตื่น เจ้าคงได้แต่งงานกับข้า เยว่เอ๋อร์จะยังกรีดร้องอีกหรือไม่?”

เวลานี้อานเป่ยเยว่แค้นตัวเองมาก เพราะนางรู้ชัดเจนอยู่เต็มอกว่าจวินมู่ฉงมีเจตนาไม่ดีต่อนาง และนางรู้อยู่แก่ใจว่าการมาที่นี่ยามค่ำคืนมันเป็นการส่งอ้อยเข้าปากช้าง

แต่นางก็ควบคุมมันไม่ได้ นางต้องการฆ่าซูจื่ออวี๋ มากจนต้องดื่มเหล้าพิษเพื่อดับกระหาย

อานเป่ยเยว่กัดริมฝีปากของนางและหลั่งน้ำตาออกมา นางดื้อดึงที่จะไม่มองจวินมู่ฉงที่กำลังทาบทับอยู่บนร่างของนาง แต่นางกลับไม่ได้ต่อต้านอีกต่อไป

เมื่อเห็นท่าทางของนาง จวินมู่ฉงก็เอื้อมมือไปบีบคางและหันหน้าเล็ก ๆ ของนางมาเผชิญหน้ากับตัวเอง

จวินมู่ฉงขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้าร้องไห้ทำไม ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วยเจ้า เพียงแต่ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงาม เจ้าเข้าใจหรือไม่?”