ตอนที่ 718 ช่วยผิดคน

หลังจากที่จวินมู่เยว่จากไปแล้ว จวินมู่เหนียนก็ยืนขึ้นและกอดซูจื่ออวี๋ที่เต็มไปด้วยเรื่องกังวล

ร่างกายของซูจื่ออวี๋แข็งทื่อ เดิมทีอยากจะหลบ แต่จวินมู่เหนียนกลับกอดนางแน่นขึ้น จวินมู่เหนียนเกยคางไว้บนคอของซูจื่ออวี๋แล้วถามว่า “เยว่เอ๋อร์ไม่ใช่ความผิดเจ้า เจ้าไม่ควรต้องรู้สึกผิด คนที่ทำผิดก็ต้องรับโทษเอง นี่คือสิ่งที่พวกเขาหาเรื่องเอง”

ซูจื่ออวี๋ถอนหายใจอย่างแรง และพูดอย่างเหนือความคาดหมาย “ท่านอ๋อง...รู้ว่าข้ารู้สึกผิดหรือ?”

จวินมู่เหนียนพูดเบาๆ “แน่นอน ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ เจ้าไม่ได้รู้สึกผิดต่ออันเป่ยเยว่ แต่รู้สึกผิดต่อการตายของปี้เอ๋อร์ถูกไหม?”

ซูจื่ออวี๋ไม่ได้ปิดบังอะไร พยักหน้าแล้วพูดว่า “ดาบนี้คืนสนองย่อมเป็นเรื่องดี ได้เห็นศัตรูทุกข์ทรมานก็เป็นเรื่องที่มีความสุขเช่นกัน แต่ข้าลืมคำนวณปี้เอ๋อร์ นางไม่ควรต้องมาตาย”

จวินมู่เหนียนไม่ได้พูดคุยว่าปี้เอ๋อร์ควรตายหรือไม่ ไม่ว่านางควรตายหรือไม่ก็ตาม นางก็ตายไปแล้ว นี่คือความจริง

จวินมู่เหนียนเอ่ยถามว่า “เจ้าคิดว่าปี้เอ๋อร์รู้เรื่องสมคบคิดของอันเป่ยเยว่กับจวินมู่ฉยงหรือไม่? หากอันเป่ยเยว่สั่งให้นางมาวางยาพิษเจ้า นางจะทำหรือไม่?”

คำถามของจวินมู่เหนียนทำให้ซูจื่ออวี๋ตะลึง

จวินมู่เหนียน ดูเหมือนจะไม่ยอมให้ซูจื่ออวี๋ตอบ เขายื่นมือหมุนกายของซูจื่ออวี๋มาเผชิญหน้ากับตน กอดเบาๆ แล้วพูดว่า “อวี๋เอ๋อร์ นี่คือชีวิตของนาง นายบ่าวเป็นหนึ่งเดียว ชีวิตของนางแย่ การติดตามเจ้านายเช่นนี้ ถูกกำหนดให้ต้องเหนื่อย หากวันไหนที่ข้าเกิดเรื่อง เทียนชิงและเซวียนชางก็จะไม่มีทางรอดเช่นกัน”

หัวใจของซูจื่ออวี๋เต้นรัวแล้วรีบพูดว่า “ท่านอ๋องท่านกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร จะเกิดเรื่องกับท่านอ๋องได้อย่างไร ถุยๆๆ! รีบอาเจียนออกมาอย่างพูดคำไม่มงคลเช่นนี้”

จวินมู่เหนียนมองลงไปที่ซูจื่ออวี๋ ก็พบว่าดวงตากลมโตของนางเป็นประกาย ไม่มีความรู้สึกผิดแล้ว มีแต่ความกังวลเข้ามาแทน

จวินมู่เหนียนยิ้มอย่างมีความสุข แล้วพูดด้วยความสบายใจ “เมื่อเจ้าแล้ว ข้าก็ไม่อยากเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

ซูจื่ออวี๋ตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบหนีออกมาจากอ้อมแขนของจวินมู่เหนียน นางรับไม่ไหวกับสายตาลึกซึ้งของจวินมู่เหนียน

กลิ่นหอมของหยกอ่อนในอ้อมแขนของเขาหายไป จวินมู่เหนียนก็อดถอนหายใจไม่ได้

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะสามารถทำให้สาวน้อยคนนี้หวั่นไหวได้

บรรยากาศในห้องเริ่มคลุมเครือและอึดอัดเล็กน้อย ซูจื่ออวี๋ก็คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเปลี่ยนเรื่อง “ท่านอ๋อง วันนี้ยอดฝีมือผู้นั้นมีจุดประสงค์อันใดกันแน่? ทำไมเขาถึงช่วยอันเป่ยเยว่แล้วโยนนางทิ้งไปเช่นนั้น?”