ตอนที่ 73 สะใภ้งดงาม

พระชายาอานชินอ๋องมองจวินมู่หลาน จากนั้นยิ้มอย่างมีเลศนัย

กลับเป็นฮูหยินซูที่เห็นองค์ชายมากันเยอะขนาดนี้ในคราวเดียว นางดีใจจนหน้าบาน จนไม่มีเวลาสนใจเรื่องแต่งงานของซูจื่ออวี๋ ต่อมารีบสั่งการว่า

“ยังไม่รีบไปเชิญคุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองมาอีก เจ้า พวกเจ้าจงไปสั่งให้ในครัวเตรียมอาหารให้มากขึ้น ยังมีเจ้ารีบไปเชิญนายท่านกลับมา!”

“พี่ใหญ่ ท่านรีบมาดูสิ มาดูว่าสะใภ้ของข้างดงามเพียงใด!” คำพูดของหันเจิ้นทำให้บรรยากาศที่เริ่มดีขึ้น เงียบสงัดลงทันที

หันถิงหันมองซูจื่ออวี๋ตามสัญชาตญาณ เดิมคิดว่าสีหน้าของแม่นางคนนี้คงจะเกลียดชัง หวาดกลัว อึดอัดหรือรำคาญ

แต่เขากลับเห็นใบหน้าที่งดงามนั่น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ถ่อมตนและอ่อนโยน

หันถิงแอบคิดในใจ ช่างเป็นสตรีที่รู้จักกาลเทศะ ไม่ว่าในใจนางจะรู้สึกไม่พอใจหรือไม่ ทว่าอย่างน้อยภายนอก นางแสดงออกอย่างอ่อยโยนมีมารยาท ไม่ทำให้ตระกูลหันเสียหน้า

หันถิงเดินไปหาหันเจิ้น มองดูหมาน้อยขนฟูในมือเขา เขายื่นมือตบบ่าอีกฝ่าย บอกว่า

“น้องรอง ยังไม่ได้แต่งงาน จะเรียกสะใภ้ไม่ได้ จะทำให้ชื่อเสียงของแม่นางผู้นี้เสียหาย”

หันเจิ้นไม่ค่อยพอใจ แต่กลับเชื่อฟังหันถิงอย่างมาก เอ่ยปากบอกว่า

“อ่อ เช่นนั้นข้าเรียกน้องอวี๋เอ๋อร์”

หันถิงพยักหน้า จากนั้นหันมองซูจื่ออวี๋

ซูจื่ออวี๋ย่อตัวทำความเคารพ

“คารวะท่านรองผู้บัญชาการหัน

หันถิงพยักหน้า

“ขอบคุณคุณหนูสามมากที่ช่วยดูแลน้องชายข้า หากมีสิ่งใดล่วงเกิน ขอคุณหนูสามโปรดอภัยด้วย”

ซูจื่ออวี๋หัวเราะบอกว่า

“ท่านรองผู้บัญชาการหันกล่าวเกินไปแล้ว คุณชายรองเป็นคนจริงใจ ซื่อตรงน่ารัก อีกทั้งจิตใจดี จะล่วงเกินได้อย่างไร”

หันถิงพยักหน้า ใบหน้าของเขาประหลาดใจเล็กน้อย

คุณหนูสามตระกูลซูอ่อนโยนเพียบพร้อมขนาดนี้ หากน้องรองได้แต่งงานกับนางถือว่ามีวาสนา แต่เกรงว่า...น้องรองอาจะไม่มีวาสนานั้น