ตอนที่ 734 มาถึงค่ายจูเชว่

เสวี่ยเฉิงอันเงยหน้าขึ้นมองหันชูด้วยความสงสัย แต่หันชูเมินเขาและเดินไปทางซูจื่ออวี๋

หันชูมาหยุดตรงหน้าซูจื่ออวี๋ เขาประสานมือไว้ด้านหลังและเอียงศีรษะพร้อมกับแสดงสีหน้าราวกับหยอกเด็ก เขามองไปที่ซูจื่ออวี๋และถามว่า “เด็กน้อย เมื่อครู่เจ้าเห็นชัดเจนหรือไม่?”

ยังไม่ทันที่ซูจื่ออวี๋จะตอบ จวินเยว่หรานก็พูดขึ้นว่า “นางจะไปมองชัดเจนได้อย่างไร? พี่รองและพี่สี่ของข้าต่างก็เป็นผู้มีวรยุทธ พวกเขายังมองไม่ชัดเจน นางเป็นสตรีที่ไม่เคยฝึกวรยุทธจะมองเห็นได้ชัดเจนได้อย่างไร?”

ซูจื่ออวี๋เหลือบมองจวินเยว่หรานโดยไม่ได้เผชิญหน้ากับนางโดยตรง นางเป็นแค่องค์หญิงผู้เอาแต่ใจคนหนึ่ง ไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายจิตใจนาง ซูจื่ออวี๋เองก็ไม่ได้อยากจะสร้างศัตรูไว้ทุกที่

เพียงแต่คำถามนี้ของหันชู...

ซูจื่ออวี๋หันไปมองจวินมู่เหนียน นางอยากถามจวินมู่เหนียนว่าเขาเห็นชัดเจนหรือไม่

ราวกับจวินมู่เหนียนสามารถเดาความคิดของซูจื่ออวี๋ได้ เขาส่ายหัวให้นางเล็กน้อย ไม่เพียงแต่เขามองเห็นไม่ชัดเจน แต่ตอนนี้เขาลืมเคล็ดวิชาทั้งหมดที่หันชูเพิ่งพูดไป น่าแปลก ความสามารถในการจดจำของเขาดีมาแต่ไหนแต่ไร

ซูจื่ออวี๋พบว่าแม้แต่จวินมู่เหนียนก็ยังมองไม่ชัดเจน นางจึงไม่สามารถยืนยันได้ว่าสิ่งที่นางเพิ่งเห็นนั้นเป็นภาพลวงตาหรือไม่

เมื่อเห็นว่าซูจื่ออวี๋ไม่ตอบ หันชูก็ไม่รู้สึกลำบากใจ เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “เด็กน้อย ข้าอยากสอนวรยุทธให้ ไม่เคยมีใครที่ไม่เรียนรู้มันไม่ได้ เป็นอย่างไร? ลองคิดดูอีกครั้งดีไหม? อยากเป็นศิษย์ข้าหรือยัง?”

ซูจื่ออวี๋เม้มริมฝีปาก และในหัวของนางเต็มไปด้วยคำว่า “เหลือเชื่อ”

เพราะนางจำทุกย่างก้าวที่จวินมู่เหนียนมองเห็นได้ไม่ชัดเจนเมื่อครู่นี้ได้ทั้งหมด แต่นางไม่เคยฝึกฝนวรยุทธเลย เหตุใดนางถึงได้มองเห็นมันชัดเจน?

ซูจื่ออวี๋คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ขอบคุณผู้อาวุโสที่เอ็นดู แต่ข้าไม่อยากฝึกวรยุทธจริง ๆ”

ซูจื่ออวี๋ไม่ใช่คนมีความคิดละโมบ แต่นางรู้ดีว่ายิ่งมีความสามารถมากเท่าไร ความรับผิดชอบก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น จะบอกว่านางกลัวมีปัญหาก็ได้ หรือจะบอกว่านางพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่ก็ได้ นางไม่ต้องการมีความเกี่ยวข้องกับชายร่างใหญ่ผู้ลึกลับคนนี้ ตอนนี้นางมีปัญหามาก…พอแล้ว

หันชูถอนหายใจอย่างจนปัญญา บนใบหน้าของเขาไม่มีท่าทีโกรธเคือง เขาทำแค่ยิ้มและพูดว่า “เฮ้อ ข้าคงงามไม่พอ ไม่เช่นนั้นเด็กคนนี้จะไม่ถูกล่อลวงได้อย่างไร? ช่างเถอะ ๆ ชีวิตนี้คงไร้วาสนา…”