ตอนที่ 739 ถูกพิษ

ฉินฝานรั่วรีบร้อนเอ่ยปาก ทว่ายังคงพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว แม้แต่เสียงร้องยังฟังดูแหบแห้ง

ซูจื่ออวี๋สีหน้าเยือกเย็น แล้วเอ่ยปาก

“เจ้าเป็นใบ้แล้วหรือ?”

ฉินฝานรั่วหันมองซูจื่ออวี๋ แต่สายตากลับไปปะทะกับเสียนควาน จากนั้นดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแล้วเบือนหน้าหนี ไม่พูดสิ่งใดอีก

ซูจื่ออวี๋หันมองจวินมู่เหนียน

“ท่านอ๋อง ข้าจะไปดูสักหน่อย”

จวินมู่เหนียนไม่ได้ขัดขวาง บอกว่า

“เจียอัน ไปสกัดจุดเขาเอาไว้” ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นมิตหรือศัตรู เขาต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของซูจื่ออวี๋ก่อน

จวินมู่เยว่พยักหน้าแล้วจี้ไปที่จุดชีพจรของฉินฝานรั่ว นางดึงข้อมือของฉินฝานรั่วขึ้นมา ผ่านไปสักครู่จึงบอกว่า

“ท่านอ๋อง เขาถูกพิษ มีคนป้อนยาพิษใบ้ให้เขา”

ซูจื่ออวี๋สังเกตว่า หลังจากที่นางบอกว่าฉินฝานรั่วกินยาพิษใบ้เข้าไป หมัดที่กำแน่นของผางอิง เห็นได้ชัดว่าคลายตัวออกมาบ้างแล้ว

ดูท่าภายในค่ายจูเฉวี่ย ไม่ค่อยสงบสักเท่าใด

จวินมู่เหนียนหันมองผางอิง พร้อมเอ่ยถาม

“แม่ทัพผาง เจ้าได้ยินหรือไม่? นี่เป็นเพราะเหตุใด?”

ผางอิงรีบโยนความผิดให้เสียนควาน เขาเอ่ยอย่างโมโห

“เสียนควาน ตกลงเป็นเพราะอะไรกันแน่? ยังไม่รีบรายงานอีก!”

ร่างของเสียนควานสั่นสะท้าน รีบบอกว่า

“คือ...คือ....เอ่อ ผู้คุมห้องทรมานบอกว่า โทษตอนจะเจ็บปวดทรมานมาก มีบางคนที่ร้องจนคอแตกระหว่างที่ได้รับโทษ ทำให้เลือดไหลย้อนกลับจนขาดอากาศหายใจ หากอยากรักษาชีวิตเอาไว้ วิธีที่ดีที่สุดคือทำให้ผู้รับโทษส่งเสียงไม่ได้ เพื่อ...เพื่อความปลอดภัย”

เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ อย่าว่าแต่คนฉลาดอย่างจวินมู่เหนียนกับซูจื่ออวี๋ แม้แต่คนเขลาอย่างจวินมู่หลาน ยังรู้ว่าเหตุผลฟังไม่ขึ้น

เห็นได้ชัดว่าเสียนควานมีปัญหา

จวินมู่หลานขมวดคิ้ว

“พวกบ่าว ไปนำชุดเครื่องเขียนมา เพื่อให้เขาเขียนคำให้การ”