ตอนที่ 754 น้ำใสไร้ตัวปลา

ซูจื่ออวี๋เอ่ยเสียงต่ำกับจวินมู่เหนียน

“ท่านอ๋อง องค์รัชทายาทเป๋ยชู่ประหลาดนัก”

เห็นได้ชัดว่าจวินมู่เหนียนเองก็สังเกตเห็นแล้ว

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องสนใจ เจ้าไปกับเจียอันก็พอ พี่รองกับพี่สี่ไม่ยอมให้ฉู่อวิ๋นหยางสมหวังหรอก”

ซูจื่ออวี๋พยักหน้า แล้วเก็บความคิดเอาไว้ ตอนนี้ภารกิจสำคัญของนางคือต้องได้มาซึ่งกำยานร้อยปี ส่วนคนอื่น รักษาเอาตัวให้รอดเถอะ

……

ทุกคนต่างกระโดดขึ้นหลังม้า ฉินฝานรั่วยื่นธนูทะลวงเมฆให้ทุกคนคนละหนึ่งก้าน พร้อมเอ่ยปาก

“ทุกท่าน นี่คือธนูทะลุเมฆของค่ายจูเฉวี่ย หากประสบอันตรายหรือหลงทาง สามารถจุดธนูนี้ขึ้นฟ้าได้ ภายในร้อยลี้ ล้วนสามารถมองเห็น”

ทุกคนพยักหน้า แล้วเก็บธนูทะลุเมฆเอาไว้

จวินมู่หลานนั่งอยู่บนหลังม้าสูงใหญ่ แล้วเอ่ยปากอย่างฮึกเหิม

“เอาล่ะ พวกเราออกเดินทางกันได้ จำไว้ ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร ภายในสองวันต้องกลับมาที่ค่าย”

หลังจากทุกคนตอบรับ บุคคลที่จับคู่เป็นเจ็ดกลุ่มย่อย ได้ออกเดินทางไปตามทิศทั้งเจ็ด

เมื่อเห็นแผ่นหลังที่สง่าผ่าเผยของซูจื่ออวี๋ จวินมู่เหนียนเอ่ยปาก

“เทียนชิง ก่อนหน้านี้ที่เจ้าเคยไปสืบมา มีบันทึกเกี่ยวกับการขี่ม้าของซูจื่ออวี๋หรือไม่?”

เทียนชิงชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นนึกย้อนอย่างละเอียด ทันใดนั้นสีหน้าเปลี่ยนทันที พร้อมเอ่ยปาก “เรียนท่านอ๋อง คุณหนูสามตระกูลซู...ไม่เคยขี่ม้ามาก่อน”

จวินมู่เหนียนเม้มปาก แล้วมองซูจื่ออวี๋อย่างครุ่นคิด ใช่สินะ นางเป็นเพียงลูกของอนุในตระกูลซู แม้แต่ออกจากเรือนตัวเองยังยาก แล้วจะขี่ม้าเป็นได้อย่างไร?

มีเพียงหญิงสาวที่ได้รับความเอ็นดูจากครอบครัวอย่างจวินเยว่หราน อานเป่ยเยว่ ซูจื่อเยียน ถึงมีโอกาสขี่ม้าล่าสัตว์เยี่ยงบุรุษ ส่วนซูจื่ออวี๋น่าจะขี่ม้าไม่เป็นถึงจะถูก

ถ้าหากคุณหนูสามตระกูลซูคนเดิมขี่ม้าไม่เป็น แล้วคนที่ขี่ม้าตรงหน้าคนนี้ คือผู้ใดกัน?

ริมฝีปากของจวินมู่เหนียนเม้มจนเป็นเส้นตรง ในใจของเขาสับสนเล็กน้อย

เทียนชิงเห็นดังนั้นจึงบอกว่า