ตอนที่ 766 กุญแจเจ็ดดอก

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ชู่ซีขมวดคิ้วแล้วแล้วตอบกลับไป “ไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดด้วยอะไร เอาของมาให้ข้าเถอะ”

ชู่ซียื่นมือออกมาต้องการแย่งของ แต่เขากลับสัมผัสไม่ได้แม้แต่ชายเสื้อของอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าสองคนตรงหน้าจะตีกันอีกแล้ว ซูจื่ออวี๋จึงเอ่ยด้วยความจนใจ “ท่านผู้อาวุโส ชู่ซี พูดกันดีๆ ได้หรือไม่ พวกเจ้าตีกันไปตีกันมาเช่นนี้ เมื่อไหร่จะพูดคุยกันรู้เรื่องล่ะ”

ชู่ซีเม้มปากเมื่อได้ยินเจตนาของซูจื่ออวี๋แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาอีก

ส่วนหันชูเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ยื่นมือจับเอวแล้วหาวก่อนจะพูดว่า “ห้าว กลับไปทางตะวันออกยอดเขาหลิงอวิ๋นเถอะ ทางตะวันตกที่นี่ไม่ปลอดภัย”

ที่หันชูบอกว่าไม่ปลอดภัย แน่นอนว่าแถวนี้เจอร่องรอยของสัตว์ป่า ทุกคนได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้คัดค้านอะไร จึงเลี้ยงกลับทันที

กลุ่มคนทั้งสี่กลับมาถึงด้านตะวันออกของยอดเขาหลิงอวิ๋นแล้ว ซูจืออวี๋ก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้า นี่ก็เกือบจะเย็นแล้ว นางเอ่ยว่า “พรุ่งนี้พวกเราต้องกลับไปที่ค่ายก่อนมืด ข้าเดินช้า จะพักไม่ได้พวกเราพูดกันไปเดินกันไปเถอะ”

จวินมู่เหนียนเอ่ยอย่างกังวล “เจ้าไม่ได้นอนมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว”

ซูจื่ออวี๋เอ่ยขึ้นมาอย่าง “ตอนฝึกประสบการณ์จริงในอดีตก็เป็นเช่นนี้ ไม่เป็นไร”

ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปาก ซูจื่ออวี๋ก็รู้ว่าตนหลุดปากไป ร่างกายของนางแข็งทื่อเล็กน้อย ไม่กล้ามองไปที่จวินมู่เหนียน

จวินมู่เหนียนเลิกคิ้ว เพราะมีคนสองคนอยู่รอบๆ ก็เลยไม่ได้ถามต่อ

ทว่าหันชูก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความอยากรู้ “ฝึกประสบการณ์จริง? ฝึกประสบการณ์จริงอะไร?”

มุมปากของซูจื่ออวี๋กระตุก “เป็นการปฏิบัติจริง ข้า...ข้าหมายความว่า ในอดีตข้าเคยฝึกไม่หลับไม่นอนมาสองวัน ดังนั้นจึงไม่เป็นอะไรมาก”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ ซูจื่ออวี๋ก็รีบเอ่ยขึ้นมาว่า “ไอ๊โย อย่ามาพูดเรื่องของข้าเลยน่า ท่านผู้อาวุโสหันชู ท่านรีบพูดมาว่าปิ่นอันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”