ตอนที่ 771 พูดสิ่งใดไร้สาระ

จวินมู่เยว่เห็นซูจื่ออวี๋ ก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนัก รีบวิ่งเข้ามาแล้วเอ่ยถามว่า “อาซ้อน้อย เป็นอะไรหรือไม่?” จวินมู่เยว่มองไปด้านหลังซูจื่ออวี๋ ก็เห็นว่าไม่ได้มีเพียงซูจื่ออวี๋คนเดียว

ซูจื่ออวี๋รีบเอ่ยขึ้นมาว่า “วางใจเถอะ ข้าไม่เป็นอะไร”

เมื่อบอกว่าไม่เป็นอะไร ก็ทำให้จวินมู่เยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

จวินมู่เหนียนก็เอ่ยขึ้นมาอีกว่า “มันแปลกมากจริงๆ ม้าของพวกเรากระโดดลงทะเลสาบฆ่าตัวตายพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แล้วไหนจะยังมีฝูงหมาป่าปรากฏตัวขึ้นมาอีก ตั้งแต่เย็นเมื่อวานจนกระทั่งตอนนี้ หมาป่าฝูงนั้น...เอ๋? หมาป่าล่ะ?”

จวินมู่เหนียนก็พบว่าหมาป่าฝูงนั้นหายไปแล้ว

หันชูยิ้มแล้วกล่าวว่า “เจ้าเด็กโง่ อาซ้อน้อยของเจ้าโหดเหี้ยมยิ่งกว่าหมาป่าเสียอีก หมาป่าเห็นนางก็ตกใจวิ่งหนีไปแล้ว”

จวินมู่เยว่อ้าปากกว้างด้วยความตกใจ ชั่วขณะนั้นก็อึ้งไปจนไม่ได้สติกลับมา

ซูจื่ออวี๋ส่ายหัวด้วยความจนใจ ยื่นมือออกไปจับจวินมู่เยว่ แล้วตรวจชีพจรให้เขา หลังจากนั้นก็ถอนหายใจ ยังดีที่จวินมู่เยว่ไม่ถูกพิษพวกนั้นเข้า แต่สภาพตอนนี้ดูจนตรอกยิ่งนัก

ซูจื่ออวี๋ก็หยิบยาห้ามเลือดออกมาจากอก แล้วส่งให้จวินมู่เยว่เอ่ยว่า “กินซะ ห้ามเลือดไว้ก่อน”

จวินมู่เยว่ก็กินลงไปอย่างไม่ลังเล จากนั้นก็เอ่ยขึ้นมาว่า “อาซ้อน้อย เจ้ารีบไปดูเขาเถอะ เขาใกล้จะตายแล้ว”

เขา? ใคร?

จวินมู่เยว่คว้าข้อมือของซูจืออวี๋แล้ววิ่งไปทางกลุ่มคน ในขณะนี้ ทุกคนเหนื่อยเกินกว่าจะลุกขึ้นยืนได้ โชคดีที่ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ ยกเว้นฉินฝานรั่วที่ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บสาหัส

เมื่อเห็นบาดแผลบนหน้าอกของฉินฝานลั่ว บาดแผลมีตั้งแต่ไหล่ซ้ายไปจนถึงซี่โครงขวา ซูจื่ออวี๋อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจ เอ่ยถามขึ้นมาทันที “เหตุใดจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้?”

ซูจื่ออวี๋มองไปที่คนอื่นๆ ทุกคนก็ได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ไม่ได้รุนแรงเท่ากับฉินฝานรั่ว บาดแผลบาดลึกจนเห็นกระดูกแล้ว