ตอนที่ 787 โชคชะตาหรือความฝัน?

จวินมู่เหนียนมองหันชู สีหน้าของเขามีความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

หันชูเลิกคิ้วแล้วพูดว่า “โอ้ ไม่ถามหรือว่าข้ามาเมื่อใด?”

จวินมู่เหนียนเม้มริมฝีปากแล้วถามว่า “ผู้อาวุโสอย่าเสียเวลา มีสิ่งใดจะชี้แนะ?”

หันชูไม่ได้ตอบคำถาม และพูดติดตลกว่า “ที่จริงแล้วข้าอยู่ในกระโจมมาตลอด พวกเจ้าทั้งสองคนนี่ ประมาทเกินไปแล้ว เจ้าไม่ได้ดูด้วยซ้ำว่ามีใครอยู่หรือไม่ และยังโต้เถียงกันเสียงดัง ชิชิชิ ขอบคุณที่ข้านั้นไม่ใช่คนนอก”

จวินมู่เหนียนมุมปากกระตุกอย่างอดไม่ได้ เขาไม่คิดว่าหันชูจะอยู่ที่นี่มาตลอด วรยุทธของผู้อาวุโสหันชูผู้นี้ชั้นสูงมากจนเขาไม่รู้สึกถึงการหายใจและการเต้นของหัวใจของเขา ช่างน่าปวดหัวเสียจริง

จวินมู่เหนียนเงียบ เห็นได้ชัดว่าไม่อยากที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับหันชู

หันชูไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นแบบนี้ เขายิ้มแล้วพูดว่า “โอ้ ตอนแรกข้าจะไปแล้ว แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ข้าจึงกลับมาเตือนเจ้าสักเล็กน้อย”

จวินมู่เหนียนมองหันชูด้วยความสงสัยแล้วถามว่า “ข้า?” หันชูไม่ได้ตามตอแยซูจื่ออวี๋หรือ?

หันชูเลิกคิ้วแล้วพูดว่า “ถูกต้อง แม่หนูคนนั้นมีบุญคุณกับข้าจากอาหารสองมื้อ ข้าทำนายดวงให้กับเด็กโง่ของเจ้าคนนั้น ตอนนี้ข้าให้เตือนสติเจ้าเช่นกัน”

จวินมู่เหนียนขมวดคิ้วมองหันชูด้วยความสงสัยว่าเขาจะพูดอะไร

หันชูกล่าวว่า “ความปรารถนาคือความฝัน โชคชะตาเป็นความจริง!”

อะไรนะ!

ทันใดนั้นดวงตาของจวินมู่เหนียนก็เบิกกว้าง เขากำลังจะเอ่ยถามต่อ แต่หันชูกลับหลบออกจากกระโจมไปโดยไม่ได้อธิบายให้เขาฟัง

จวินมู่เหนียนพูดอย่างร้อนใจ “เทียนชิง เทียนชิง!”

เทียนชิงไม่ปรากฏตัว แต่เซวียนชางเดินเข้ามาแล้วพูดว่า “ท่านอ๋อง เทียนชิงติดตามพระชายาไปที่กระโจมของท่านอ๋องแปด ท่านอ๋องมีคำสั่งใดขอรับ?”

จวินมู่เหนียนถามว่า “ไปไล่ผู้อาวุโสหันชูกลับมา”

เซวียนชางชะงักอยู่ครู่หนึ่งและไม่ตอบรับคำสั่ง