ตอนที่ 905 ละครเพิ่งเริ่มขึ้น

ทุกคนรีบหันมองกงกงน้อยที่กำลังตักดิน พบว่าสีหน้าของเขาขาวซีด เห็นได้ชัดว่าตกใจไม่น้อย เขาเห็นสิ่งใดกัน?

เฉินกงกงรีบตำหนิเสียงดัง

“บังอาจ! โวยวายเสียงดังทำไมกัน ทำให้ฝ่าบาทตกใจ เจ้ามีหัวให้ตัดสักกี่หัว?”

กงกงน้อยคุกเข่าลงพื้นทันที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ฝ่าบาทอภัยโทษด้วย ฝ่าบาทอภัยโทษด้วย! ดินปลูกดอกไม้...ในในในดินปลูกดอกไม้มี...มีมีมี...มีบางสิ่งพ่ะย่ะค่ะ!”

บางสิ่งหรือ? สิ่งใดกัน? สิ่งใดกันที่ทำให้คนเป็นๆถึงกับพูดจาตะกุกตะกักเช่นนี้?

เฉินกงกงรีบเดินเข้าไปดูทันที พอได้มาเห็น ทำให้เขาตกใจจนสะดุ้งทันที แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ยังดีที่เฉินกงกงยังเก็บอาการไว้ได้ แม้สีหน้าจะย่ำแย่ แต่ไม่ได้ร้องตกใจเสียงดัง

ฮ่องเต้และฮองเฮาหันมองเฉินกงกงอย่างสงสัย เขาจึงรีบเอ่ยปาก

“เรียนฝ่าบาท ในดินปลูกดอกไม้ คล้ายมีกระดูกขาวหลายชิ้น บางทีอาจเป็นแมวป่าหนูป่าตายอยู่ด้านในก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”

ความสงสัยบนใบหน้าฮ่องเต้เจาเหวินไม่ได้จางหายไป กลับหนักขึ้นกว่าเดิม ยังไม่ทันที่พระองค์จะได้เอ่ยถาม ฮองเฮาได้เอ่ยขึ้นก่อน

“ต้นฉานเสวี่ยจิงหงถูกปลูกเอาไว้ในกระถางใบใหญ่ ไม่ได้ขึ้นเองตามธรรมชาติ แล้วจะมีเศษซากของสัตว์ได้อย่างไร?”

ใช่สินะ จะมีสัตว์มาตายอยู่ในกระถางได้อย่างไร? นอกจากมีใครลงมือฝังมันเอาไว้!

ทุกคนหันมองลั่วกุ้ยเฟย จนลั่วกุ้ยเฟยทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

“เรื่องนี้...เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่รู้”

จิ่นซิ่วนางกำนัลของฮองเฮาเอ่ยขึ้นกะทันหัน

“โอ๊ย เมื่อครู่ได้ยินองค์หญิงเป๋ยฉู่บอกว่า ดอกไม้กระถางนี้เจริญงอกงามได้ดี เพราะคนที่ปลูกดอกไม้ต้นนี้ ได้ฝังศพเด็กทารกเอาไว้ด้านใน หรือว่าลั่วกุ้ยเฟยเองก็...”

“หุบปาก! พูดจาบ้าบออะไรกัน? !” ฮองเฮาเอ่ยปากตำหนิพร้อมพูดขัดจิ่นซิ่ว

จิ่นซิ่วรีบขออภัย

“ฮองเฮาอย่าทรงกริ้ว บ่าวพูดมากเอง”

บรรยากาศของงานเลี้ยง เปลี่ยนเป็นอึมครึมทันที

ฮ่องเต้เจาเหวินเม้มปาก หันมองดอกไม้ แล้วหันมองลั่วกุ้ยเฟย สุดท้ายเอ่ยขึ้น