ตอนที่ 926 บาดเจ็บสาหัสจนหมดสติ

อะไรนะ? ป๋ายหลี่เชียนซางได้รับบาดเจ็บหรือ? หรือเพราะช่วยคนตอนอยู่ในวัง?

หัวใจซูจื่ออวี๋กระตุก แล้วรีบเอ่ยถาม

“เขาอยู่ที่ใด? สาหัสหรือไม่? เรียกหมอหรือยัง?”

เสี่ยวเอ้อทำหน้าเจื่อน

“เถ้าแก่บอกว่าอาการไม่หนัก แต่เมื่อคืนตอนเถ้าแก่กลับมาถึง บนตัวมีแต่เลือด ข้าน้อยอยากจะไปเชิญหมอ แต่เถ้าแก่ไม่ยอม ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง อาหารที่ส่งไปไว้หน้าประตูตอนเช้าก็ยังอยู่ที่เดิม”

ซูจื่ออวี๋รีบเอ่ยขึ้น

“รีบพาข้าไปดูสิ”

เสี่ยวเอ้อพยักหน้า แล้วรีบพาซูจื่ออวี๋ไปเรือนส่วนหลังที่เป็นห้องของป๋ายหลี่เชียนซาง

เมื่อมาถึงหน้าประตู ซูจื่ออวี๋ได้กลิ่นคาวเลือดตามคาด ซ้ำยังเจือไปด้วยกลิ่นของยาสมานแผล

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งขนาดนี้ บาดแผลคงจะลึกน่าดู ใช้เพียงยาสมานแผลจะหายได้อย่างไร?

ซูจื่ออวี๋รีบเดินไปเคาะประตู

“ป๋ายหลี่เชียนซาง ป๋ายหลี่เชียนซาง ข้าเองรีบเปิดประตู!”

ภายในห้องไม่มีใครตอบรับ ซูจื่ออวี๋จึงเคาะประตูต่อ

“ป๋ายหลี่เชียนซาง รีบเปิดประตูสิ!”

ภายในห้องยังคงไม่มีผู้ใดตอบรับ ซูจื่ออวี๋ร้อนใจ จึงถอยหลังไปสองก้าว แล้วพุ่งเข้าใส่ประตูห้อง

เกิดเสียงดังปัง แต่ประตูยังไม่เปิดออก ทว่าซูจื่ออวี๋กลับชนจนทำหน้าเหยเก คิดไม่ถึงว่าประตูจะปิดแน่นขนาดนี้

เสี่ยวเอ้อเห็นซูจื่ออวี๋จับแขนเอาไว้ด้วยสีหน้าเจ็บปวด จึงรีบเอ่ยปาก

“ข้าเอง ข้าเอง แม่นางถอยหลังไปก่อน”

ซูจื่ออวี๋พยักหน้า เสี่ยวเอ้อถอยหลังไปสองก้าว แล้ววิ่งไปชนประตูอีกครั้ง ครั้งนี้ในที่สุดประตูก็เปิดออกเสียที

เมื่อประตูเปิดออก ซูจื่ออวี๋กับเสี่ยวเอ้อตกใจจนแทบหยุดหายใจ เพราะบนพื้นเต็มไปด้วยเลือด เขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่?