ตอนที่ 94 ความสุขของร่างกายส่วนล่าง

หลังจากซูจื่ออวี๋ปรับลมหายใจแล้ว นางจึงนั่งลงอย่างช้าๆ และพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ข้าช่วยทำให้ส่วนล่างของท่านมีความสุขได้ แต่เงื่อนไขของข้าง่ายมาก แต่งงานกับข้า!”

ขาที่งอขึ้นของจวินมู่เหนียนก็ลื่นทันที และเหยียบกระเบื้องบนหลังคาหอแปดสมบัติทันที โชคดีที่เขานั่งอยู่ ถ้าเขายืนก็อาจจะตกลงไปได้

“เจ้าว่าอะไรนะ? พูดอีกทีได้ไหม?”

จวินมู่เหนียนมองซูจื่ออวี๋ด้วยความประหลาดใจ แทบไม่อยากจะเชื่อในคำพูดของนางจริงๆ

แม้ว่าจะมีหน้ากากของจวินมู่เหนียนกั้นกลาง ซูจื่ออวี๋ก็สามารถรู้สึกถึงสีหน้าดูถูกบนใบหน้าของเขา

ซูจื่ออวี่เบ้ปากแล้วพูดอย่างหงุดหงิด “ใต้เท้าหมิงโหลวผู้เก่งกาจ ท่านอย่าได้คิดมั่วซั่วเชียว ร่างกายส่วนล่างที่ข้าพูดถึงหมายถึงขาของท่าน”

จวินมู่เหนียนมองลงไปที่ขาของตัวเอง หลังจากนั้นไม่นานก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “ในเมื่อเจ้ารู้ตัวตนของข้า และเห็นว่าข้าเดินได้ปกติ เจ้าควรเข้าใจว่าข้าแกล้งง่อย เจ้าจะช่วยข้าได้อย่างไร?”

ซูจื่ออวี๋งอเข่าขึ้น สองมือเท้าแก้มมองไปที่จวินมู่เหนียน น้ำเสียงแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “เดี๋ยวนะ เจ้าไม่รู้หรือว่าตัวเองถูกวางยาพิษ ใต้เท้าหมิงโหลว ทั้งที่ป่วยแต่กลับไม่ยอมรับการวินิจฉัย”

จวินมู่เหนียนอึ้งไป เขาถูกวางยาหรือ? ไม่มีทาง เขาไม่ได้รู้สึกถึงพิษเลย

ดูเหมือนจะเดาความคิดของจวินมู่เหนียนได้ ซูจื่ออวี๋จึงพูดต่อว่า ตอนพายุฝนมาลมกระโชกแรง จะรู้สึกปวดเข่าใช่หรือไม่? เดินลำบากใช่หรือไม่? ใต้เท้าหมิงโหลวเป็นคนร้ายกาจ เจ้าคิดว่าตัวเองมีรากเหง้าของโรคเก่าที่ยากจะรักษาหายอยู่ใช่หรือไม่? ที่รักษาไม่หายใช่ไหม ข้าบอกเจ้าอย่างชัดเจนว่าเจ้าถูกพิษ พิษที่เจอตอนนี้เห็นได้ที่เข่า ถ้าหากปล่อยไว้นานมันจะลามขึ้นไป...”

สายตาของซูจื่ออวี๋ก็มองไปตามหัวเข่าของจวินมู่เหนียน และมาหยุดลงที่ใต้ท้องน้อยของเขา

ซูจื่ออวี๋พูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าเกิดลามไปตรงที่ไม่ควรลาม เช่นนั้นมันจะส่งผลกระทบต่อความสุขส่วนล่างของเจ้าจริงๆ”