ตอนที่ 942 สัตว์ร้ายก็เทียบไม่ได้

ซูจื่ออวี๋เม้มปาก สุดท้ายก็หลับตาลงยอมรับในชะตากรรมของตัวเอง

พายุแห่งการจูบถาโถมเข้ามาบนใบหน้าของนาง การต่อต้านสุดกำลังของนางพ่ายแพ้ ท่ามกลางความสับสนและมึนงง ซูจื่ออวี๋รู้ใจของตัวเองแล้ว ว่านางไม่สามารถต่อต้านจวินมู่เหนียนได้แล้ว

……

ห้องโถงด้านหน้า จวนอ๋องฉิน

เมื่อเห็นว่าพระอาทิตย์ตกดิน ท้องของจ้าวหลงขุยก็พากันประท้วง หลังจากส่งเสียงร้องอย่างน่าอายออกมาแล้ว เทียนชิงจึงถามว่า “ใต้เท้าจ้าว ท่านอยากกินอะไรหรือไม่?”

จ้าวหลงขุยตอบด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ไม่ๆๆ ไม่เป็นไรๆ ดื่มชาของจวนอ๋องฉินก็เกรงใจมากแล้ว”

เทียนชิงอยากจะหัวเราะ แต่เขาก็ไม่กล้ารบกวนท่านอ๋องของตน เซวียนชางก็ออกมาจากเรือนไป๋ลู่ ข้างในเกิดเรื่องอะไรขึ้น แค่คิดก็รู้แล้ว

เมื่อเห็นว่าเริ่มมืดแล้ว ไม่แน่ว่าเจ้านายทั้งสองคนอาจจะนอนจนถึงรุ่งเช้าก็ได้ อย่างไรก็ไม่สามารถปล่อยให้เจ้าสำนักศาลต้าหลี่ที่มีเรื่องร้อยแปดท่านนี้ยุ่งวุ่นวายกับจวนอ๋องฉินได้

เมื่อคิดได้อย่างนั้นแล้ว เทียนชิงก็เอ่ยว่า “ใต้เท้าจ้าว ท่านกลับไปก่อนดีหรือไม่ พรุ่งนี้เช้าก่อนจะเข้าประชุมเช้าที่วัง ท่านค่อยมารอท่านอ๋องอยู่หน้าประตู ตอนนั้นท่านอ๋องจะให้คำตอบท่านอย่างแน่นอน”

จ้าวหลงขุยลูบท้องที่หิวโหยของตัวเอง ก็รู้สึกว่าที่เทียนชิงพูดมาก็เข้าท่าดี ดังนั้นเขาจึงรีบบอกลาแล้วออกไป

เขาไปก็นับว่าโชคดี ไม่อย่างนั้นถ้าจวินมู่เหนียนออกมาแบบไม่พอใจ มันอาจจะไม่เกิดผลดีอะไรกับเขา

ท่านอ๋องฉินผู้น่าสงสาร ไม่มีที่ระบายความโกรธแค้น ความต้องการมีอยู่เต็มท้องต้องย่อยด้วยตัวเองเท่านั้น เขามองซูจื่ออวี๋ที่กำลังหลับอยู่ ก็รู้สึกเหนื่อยใจอย่างยิ่ง

จวินมู่เหนียนอดไม่ได้ที่จะคิดว่าการที่น้องชายพี่ชายเหล่านั้นของเขาจะร่วมเตียงกับใครสักคนมันยากขนาดนี้หรือไม่?

วันนี้เขาเกือบจะถอดกางเกงของซูจื่ออวี๋ได้แล้ว แต่เห็นว่านางร้องไห้เขาก็ทำใจไม่ได้

น้ำตาของซูจื่ออวี๋ใช้กับเขาได้มากกว่ายาพิษอะไรพวกนั้น

เมื่อเห็นคราบน้ำตาที่หางตาของแม่นางน้อย จวินมู่เหนียนก็รู้สึกว่าตนเหมือนกับสัตว์ร้าย ไม่ ไม่ใช่สัตว์ร้าย แม้แต่สัตว์ร้ายก็ยังเทียบเขาไม่ได้