ตอนที่ 990 ร่างกายไม่เป็นไร

หลังจากตรวจชีพจรเสร็จ โม่ซุนเก็บมือกลับไป คิ้วขมวดเข้าหากัน ซูจื่ออวี๋เห็นดังนั้นจึงรู้ว่าอาการป่วยของอวิ๋นหมิงไม่ธรรมดา

เมื่ออวิ๋นลู่ชิงเห็นสีหน้าของโม่ซุน เขาเองก็คิดเช่นเดียวกัน จึงรีบเอ่ยถาม

“ท่านหมอโม่ ร่างกายของลูกข้า...”

โม่ซุนเม้มปาก หลังจากครุ่นคิดจึงเอ่ยปาก

“ขอข้าดูตำรับยาที่คุณชายเคยกินได้หรือไม่”

อวิ๋นลู่ชิงรีบสั่งให้คนไปเอาตำรับยานั่นมาทันที

ระหว่างที่รอตำรับยา อวิ่นหมิงเอ่ยขึ้น

“ท่านหมอโม่ มีเรื่องใดก็บอกมาตามตรงเถอะ หลายปีมานี้ ข้าหาหมอมามาก ใจข้าสงบนิ่งมานานแล้ว ไม่ว่าคำพูดสะเทือนใจใดๆก็ไม่อาจทำสิ่งใดข้าได้”

โม่ซุนหัวเราะ

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

ไม่เป็นไร? !

คุณชายใหญ่ตระกูลอวิ๋นอายุสิบแปดปีแล้ว เริ่มจากเมื่อสิบปีก่อน เขาถูกโรคนี้รุมเร้ามาตลอด

อวิ๋นลู่ชิงพาลูกชายหาหมอไปทั่ว แต่ไม่มีใครรักษาลูกของเขาได้เลย ตอนนี้โม่ซุนมาเยือน กลับบอกว่าไม่เป็นไรหรือ? !

อวิ๋นลู่ชิงทั้งประหลาดใจและดีใจ จึงเอ่ยถาม

“ท่านหมอเทวดาโม่ ที่ท่านบอกว่าไม่เป็นไรหมายความว่าอย่างไรหรือ? หมายความว่าโรคนี้รักษาง่าย? ไม่ใช่เรื่องยากหรือ?”

โม่ซุนเม้มปาก แล้วยิ้มจางๆ

“รอให้ข้าดูตำรับยาก่อน ค่อยคุยรายละเอียดกับเจ้าสำนัก”

อวิ๋นลู่ชิงรีบตอบรับ แล้วสั่งให้คนไปนำตำรับยามาทันที เมื่อบ่าวคนนั้นกลับมา ไม่เพียงแต่นำตำรับยามาด้วย ยังพาคนมาด้วยอีกหลายคน

ผู้ที่เดินนำเข้ามาคือหญิงที่สวมชุดหรูหราคนหนึ่ง ข้างกายนางคือชายหนุ่มฉกรรจ์สองคน ส่วนอีกคนคือเด็กหนุ่มที่อายุไล่เลี่ยกับอวิ๋นม่อ อีกคนเป็นเด็กสาวอายุแปดเก้าขวบ

ซูจื่ออวี๋พบว่าเมื่ออวิ๋นลู่ชิงเห็นทั้งห้าคน สีหน้าของเขาชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

อวิ๋นลู่ชิงเดินไปหาพวกเขา พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

“รั่วเหมย? ทำไมถึงมาที่นี่? แล้วยังมีพวกเอีก พวกเจ้าตามมาทำไม?”

หญิงสาวที่สวมชุดหรูหราชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นเอ่ยอย่างประหลาดใจ

“นายท่าน ท่านเป็นคนส่งจดหมายไปบอกข้าว่าให้รีบพาเซียวเอ๋อร์กับเจียวเอ๋อร์กลับมาไม่ใช่หรือ? เมื่อข้าได้รับรจดหมายจากท่าน ไม่รอให้ของขวัญที่สั่งไว้แล้วเสร็จ ก็รีบกลับมาทันที แต่นายท่านวางใจได้ ข้าสั่งให้พวกเขาส่งมาหลังจากนี้อีกเจ็ดวัน”