บทที่ 10

จื่ออันถึงจวนในช่วงดึก ประตูใหญ่ถูกปิดอยู่ จึงไม่มีคนเข้าเวรยาม เธอจึงนั่งลงที่บันไดหินอ่อน ร่างของเธอค่อย ๆ ทรุดลง

ร่างกายของเธอไม่มีแรงสักนิด ทั้งหิว ทั้งเหนื่อย ทั้งเจ็บปวดแทบจะแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

เธอไม่มีแม้แต่แรงจะเคาะประตู แถมยังรู้อยู่แก่ใจว่าถึงเคาะก็ไม่มีใครมาเปิดประตูให้

เธอนอนลงที่บันไดหิน แผ่นหลังสัมผัสจากความหนาวเหน็บ เธอเงยหน้ามองดวงดาวบนท้องฟ้า ดวงดาวแพรวพราวระยิบระยับ ช่างสวยงามเสียนี่กระไร

จักรวาลอันแสนกว้างใหญ่ สามารถบรรจุสิ่งต่าง ๆ ได้มหาศาล ทว่าไม่มีทางจะบรรจุชีวิตที่ต้องดิ้นรนลงไปได้เป็นแน่

“คุณหนู คุณหนูใหญ่กลับมาแล้วขอรับ อยู่ที่หน้าประตู ให้ข้าไปเปิดประตูไหมขอรับ?” ผู้เฝ้าประตูถามเบา ๆ

เซี่ยหว่านเอ๋อหัวเราะอย่างมีเลศนัย “เปิดทำไมรึ นอนตรงนั้นไปเสีย ดึกแล้ว หาได้จำเป็นไม่”

ข้ารับใช้รู้ดีว่าคุณหนูใหญ่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่แทบจะหมดหวัง ยิ่งกว่านั้นก็ไม่เคยได้รับยศถาบรรดาศักดิ์ใด ๆ มาก่อน แทบจะถือเป็นคนรับใช้ก็ว่าได้ เขาเพียงทำได้แค่ต้องมองที่ใบหน้าผู้ที่มีอำนาจกว่าเท่านั้น

“ขอรับ คุณหนูรอง” ผู้เฝ้าประตูตอบรับ

เซี่ยหว่านเอ๋อขำอย่างร้ายกาจ พูดกับสาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ “พวกเราไปเถอะ ให้นางนอนข้างนอกนั่นไปเสีย”

“คุณหนู ไม่กลัวว่าพรุ่งนี้จะมีผู้ใดมาเห็นนางรึ?”

“กลัวอะไร? เรื่องน่าขันวันนี้ มีผู้ใดบ้างที่ไม่รู้ มหาเสนาบดีของพวกเราสามารถทอดทิ้งคนผู้นี้ได้ แค่นางไม่ยอมไปก็เท่านั้นเอง” เซี่ยหว่านเอ๋อพูดจบก็เดินจากไป

จื่ออันนอนอยู่ที่พื้น ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ไม่มีแรงจะโกรธหรืออับอายอีกแล้ว เธอเพียงต้องการนอนพักและหายใจ

ความแค้นนี้จะต้องเอาคืนในไม่ช้าก็เร็ว เธอยังไม่รีบ

ความกระหายนั้นรุนแรง รสชาติของความกระหายยากที่จะอดกลั้นมากกว่าความเจ็บปวด

เธออดทนเอาไว้ ในหัววางแผนต่อไป

หลังจากวันนี้เข้าวังมา ทุกอย่างเป็นไปตามคาด โรคลมชักของท่านอ๋องเหลียงได้กำเริบ ไม่จำเป็นให้นางต้องลงมือ เหมือนดั่งสวรรค์เป็นใจ ทว่าไม่ได้คาดหวังที่จะต้องแต่งงาน ใยสถานการณ์จึงกลับตาลปัตรเช่นนี้

จริง ๆ แล้ววันนี้ท่านอ๋องเหลียงไม่ใช่อาการกำเริบที่หนักหนา เป็นเพียงอาการเล็ก ๆ น้อย ๆ แสดงให้เห็นว่าในอีกสองวันข้างหน้า อาการของเขาจะกำเริบอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นอาการกำเริบครั้งต่อไปนี้จะรุนแรงเป็นพิเศษ

เธอจงใจให้หมอหลวงฝังเข็ม และแจ้งให้ฮองเฮารับทราบ เพราะเธอรู้ว่าวิธีรักษาด้วยการฝังเข็มนี้ สามารถรักษาท่านอ๋องเหลียงได้ แบบนั้นเมื่อท่านอ๋องเหลียงอาการกำเริบขึ้นมาอีก ฮองเฮาจะต้องให้เธอเข้าไปในวัง

ตราบใดที่เธอมีค่าแก่ฮองเฮา ชีวิตของเธอจะถูกปกป้อง

ทว่าตอนนี้ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิได้ออกมาก่อกวนแผนการทั้งหมดของเธอ

มหาเสนาบดีต้องการฆ่าเธอ ฮองเฮาสามารถรักษาชีวิตเธอเอาไว้ได้ หากผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิจะฆ่าเธอ เธอจะรับมืออย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนบรรยากาศระหว่างฮองเฮาและผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ ทำให้รู้สึกว่าบางทีผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดินั้นอาจจะไม่ชอบอ๋องเหลียงก็เป็นได้ หากบอกว่าเธอเป็นผู้รักษาอ๋องเหลียง ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิจะปล่อยเธอไว้หรือไม่

แผนที่วางมาตลอดหลายวัน ถูกทำลายราบเป็นหน้ากลอง

เธอรู้สึกเหนื่อยล้า ทว่ากลับไม่สามารถพังทลายมันลงได้จนวินาทีสุดท้าย

ขณะนั้นสภาพจิตใจของเธอกำลังจะอ่อนแรง ก็ได้ยินเสียงค่อย ๆ เปิดประตู จากนั้นก็มีเสียง “ครืด! ที่พื้น เธอหันหน้ามามองที่พื้นมีเพียงน้ำและหมั่นโถวสองชิ้น”

เธอเกิดความงุนงง ทันใดก็เงยหน้าขึ้น เห็นเพียงประตูปิดผนึกอย่างรวดเร็ว สามารถเห็นแค่เงาหลบของคนเฝ้าประตู

วันนี้จื่ออันหลั่งน้ำตาออกมาหลายครั้ง ไม่ว่าจะต่อหน้าแขกหรือต่อหน้าฮองเฮา น้ำตาที่ไหลออกมาล้วนมองว่าจอมปลอม และไม่ได้ส่งผลดีเท่าใด

ทว่าเห็นหมั่นโถวสองชิ้นและน้ำหนึ่งถ้วย เธอจึงขดตัวนั่งร้องไห้อย่างไม่เกรงใจ

ผู้เฝ้าประตูไม่สามารถใจทนเห็นได้ เขาใจแข็งไม่พอ เขาสามารถช่วยชีวิตได้ และเปลี่ยนชีวิตทั้งชีวิตเขาได้เลย

จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้วางแผนจะทำงานที่ตระกูลนี้ต่อ เขาไร้ทางเลือกดังที่บรรพบุรษได้สั่งสอนไว้ ทำได้เพียงประจบประแจงผู้มีอำนาจเท่านั้น

เพียงแค่รอ ระยะเวลาการไถ่ตัวอีกสองปี ก็จะเป็นอิสระ

จื่ออันดื่มน้ำ และกินหมั่นโถว จากนั้นก็วางชามไว้ตรงหน้าประตู

เมื่อกินดื่มเรียบร้อย ร่างกายก็พอจะขยับเขยื้อนได้และฟื้นคืนสู่สภาพเดิม

เธอออกไปจากหน้าประตู เดินไปด้านขวาของประตูหลัง