บทที่ 1006

องค์จักรพรรดิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าว “เอาล่ะ เจ้าออกไปก่อน ส่วนเรื่องกรมอาญาให้พวกเขารอไปก่อน ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนแก้ไขคดีมือสังหาร ส่วนเรื่องกุ้ยไท่เฟยให้ส่งสุราชั้นดีให้นางสักหนึ่งไห แล้วรอดูท่าทีของนาง”

“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบทำตามรับสั่งเดี๋ยวนี้”

หลังจากเวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม ลู่กงกงก็กลับมารายงานแก่องค์จักรพรรดิ “ฝ่าบาท กระหม่อมส่งสุราไปเป็นของกำนัลแล้ว แต่กุ้ยไท่เฟยกลับทำมันหลุดมือโดยไม่ได้ตั้งใจพ่ะย่ะค่ะ”

“ทำมันหลุดมือโดยไม่ได้ตั้งใจรึ?” องค์จักรพรรดิยิ้มเยาะพลางโบกมือ “เอาล่ะ เจ้าออกไปก่อน”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ลู่กงกงก้าวถอยหลังออกไป

ในยามบ่าย จื่ออันเข้ามาตรวจชีพจรของเขา

ข้างริมฝีปากขององค์จักรพรรดิมีตุ่มใสขึ้นมากกว่าเดิม ยามดื่มยาเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก นอกจากนี้เขาก็ไม่สามารถรับประทานอาหารอย่างอื่นได้เลย จื่ออันจึงแนะนำว่า “ฝ่าบาท ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าสุขภาพของโอรสสวรรค์หรอกนะเพคะ ทุกสิ่งจะต้องได้รับการพิจารณาในหลากหลายด้าน”

องค์จักรพรรดิมองนางพลางกล่าว “พระชายา เจ้ากำลังกล่าวโทษข้าอยู่ในใจใช่หรือไม่?”

จื่ออันคลี่ยิ้มพลางส่ายหน้า “ฝ่าบาท เหตุใดพระองค์ถึงถามเช่นนี้? สวามีของหม่อมฉันกำลังออกรบอยู่ในสนามรบ แล้วใยข้าจึงต้องกังวลเรื่องอื่นด้วยเล่า? มันเป็นเพียงชื่อเสียงจอมปลอมเท่านั้น แล้วชื่อเสียงของผู้หญิงจะมีประโยชน์อันใดเพคะ”

“เจ้าคิดเช่นนั้นจริง ๆ หรือ?” องค์จักรพรรดิสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายพูดคุยอย่างเปิดใจ และเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม ซึ่งผู้คนส่วนมากมักเห็นแก่ตนเองเสมอ

จื่ออันหยิบเข็มทองคำออกมาพลางถอนหายใจเบา ๆ “หม่อมฉันไม่กล้าตำหนิพระองค์หรอกเพคะ เพียงรู้สึกเสียใจเล็กน้อยเท่านั้น แต่ในเมื่อคิดทบทวนอย่างรอบคอบแล้ว หม่อมฉันก็คิดว่าไม่มีเรื่องอันใดที่ต้องเสียใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วเหตุใดต้องเศร้าเล่า? หม่อมฉันและกุ้ยไท่เฟยต่างไม่ชอบหน้ากันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทั้งยังมีเรื่องมากมายที่ไม่สามารถอธิบายได้เข้ามาเกี่ยวข้อง กล่าวได้ว่า หากไม่ได้แก้แค้นกุ้ยไท่เฟย หม่อมฉันก็คงเสียใจจริง ๆ”

คำพูดเหล่านี้เปรียบเสมือนการยอมรับกับองค์จักรพรรดิว่าหากมีโอกาส นางจะต้องลงมือแก้แค้นกุ้ยไท่เฟยอย่างแน่นอน

การพูดถึงเรื่องที่ผิดครรลองครองธรรมต่อหน้าองค์จักรพรรดิเช่นนี้ นับว่าเป็นตราบาปอันใหญ่หลวงสำหรับจื่ออัน

หากนางกล่าวคำเหล่านั้นต่อหน้าองค์จักรพรรดิเร็วกว่านี้ เขาคงไม่สนใจว่านางจะคิดอย่างไรกับกุ้ยไท่เฟยอย่างแน่นอน ทว่าตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว

เขารู้สึกเช่นนั้นในตอนที่กุ้ยไท่เฟยบีบบังคับอีกฝ่ายให้ไปยังราชสำนักแล้ว

หากข้อสันนิษฐานของเขาเป็นจริง การที่จื่ออันขัดแย้งกับเหลียงไท่ฟู่ก็แสดงว่านางกำลังต่อต้านความตั้งใจเดิมของเขา

เดิมทีราชสำนักถูกแบ่งออกเป็นสามฝ่าย ซึ่งล้วนพึ่งพากันและกัน ดังนั้นราชสำนักจึงมีความสมดุลอย่างมากก่อนที่เขาจะมอบอำนาจให้แก่มู่หรงเจี๋ย อย่างไรก็ตาม หากอีกสองฝ่ายร่วมมือกัน ความสมดุลก็จะหายไปทันที