บทที่ 1032

องค์จักรพรรดิ์มีคำสั่งให้อ๋องเยี่ยและคนอื่น ๆ กลับเมืองหลวง องค์ชายเจ็ดถูกช่วยเหลือกลับมาแล้ว นอกจากนี้กุ้ยไท่เฟยเองก็ถูกจับกุมแล้วด้วย

อ๋องเยี่ยรีบกลับเมืองหลวงพร้อมกับกองทหารของเขา

เมื่อเห็นเหตุการณ์หน้าราชวังเขาก็ตกตะลึง

อ๋องหนานหวายคุกเข่าอยู่หน้าวังหลวงโดยแบกไม้หนามไว้บนหลัง กุ้ยไท่เฟยเองก็คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน แต่กลับถูกมัดมือไพล่หลังเอาไว้ รอให้องค์จักรพรรดิ์เรียกตัวนาง

แน่นอนว่าองค์จักรพรรดิ์ไม่มีทางเรียกตัวนาง ดังนั้นเขาจึงออกคำสั่งให้อ๋องเยี่ยและอ๋องเหลียงเจ้าเมืองทั้งสองกลับมาจัดการ

อ๋องหนานหวายร้องไห้หนักจนเสียงแหบแห้ง เขาร้องไห้จนลำคอแห้งผาก เพียงแค่ตะเบ็งเสียงคร่ำครวญออกมา ถึงกับอาเจียนออกมาหลายครั้ง ทำให้บนพื้นสกปรกไปหมด

ส่วนกุ้ยไท่เฟยนั้น ใบหน้าของนางซีดเผือดและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง พร้อมเลือดที่กบปาก ไม่รู้ว่านางได้รับบาดเจ็บภายในหรือว่าเกิดอะไรขึ้น

นางคงไม่เคยคาดคิดเลยว่า สุดท้ายคนที่จับนางได้จะเป็นลูกชายของนางเอง

องค์จักรพรรดิมีราชโองการให้อ๋องเยี่ยกลับเมืองหลวง ซึ่งใช้เวลาราวสี่ชั่วยาม และพวกเขาก็คุกเข่าอยู่ตรงนี้มาสี่ชั่วยามแล้ว หรือก็คือแปดชั่วโมงเต็ม ๆ

แต่ทว่ากุ้ยไท่เฟยยังคงคุกเข่าตัวตรง โดยไม่สูญเสียความน่าเกรงขามของตำแหน่งกุ้ยไท่เฟยเลยแม้แต่น้อย การคุกเข่าเองก็อยู่ในท่วงท่าที่สง่างามยิ่งกว่าคนข้าง ๆ เสียอีก

ส่วนอ๋องหนานหวายนั้น หลังจากร้องไห้มาแปดชั่วโมงแล้ว ก็ยังสามารถส่งเสียงร่ำไห้ออกมาได้อีก อ๋องเยี่ยตัดสินในใจว่าคนผู้นี้มีพรสวรรค์จริง ๆ

เพราะอ๋องหนานหวายแบกไม้หนามมาขอขมายอมรับความผิดอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ จึงเรียกประชุมหารือขุนนางอย่างเร่งด่วน

ขุนนางอำมาตย์ที่ทำงานอยู่ในโถงประชุม ถูกเรียกตัวไปที่ตำหนักใหญ่

อ๋องเยี่ยและอ๋องเหลียงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างบัลลังก์มังกร และเรียกตัวอ๋องหนานหวายกับกุ้ยไท่เฟยเข้าวัง

อ๋องเยี่ยและอ๋องเหลียงไปเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิก่อน และถามองค์จักรพรรดิว่าจะจัดการอย่างไร

องค์จักรพรรดิ์พูดเพียงประโยคเดียวว่า "ปูนบำเหน็จความชอบ ลงโทษความผิดให้ชัดเจน!"