บทที่ 1034

“พระชายา พระสนมเหมยขอพบท่านเจ้าค่ะ” เสี่ยวซุนเข้ามารายงานเ

จื่ออันกล่าว “เชิญนางเข้ามา”

ครู่นี้จ้วงจ้วงเพิ่งบอกนาง ว่าเหตุใดเวลานั้นสนมเหมยจึงตัดสินใจช่วยกุ้ยไท่เฟย

สนมเหมยมาพร้อมกับองค์ชายสาม เมื่อนางเข้ามา นางก็สารภาพกับจื่ออันทั้งน้ำตา “ข้าขอโทษเจ้าจริง ๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเจ้า ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย”

องค์ชายสามยังกล่าวสมทบด้วยว่า “ท่านอาสะใภ้ โปรดยกโทษให้ท่านแม่ของข้าด้วย"

จื่ออันยิ้ม “เด็กโง่เอ๋ย ข้าไม่กล่าวโทษท่านแม่ของเจ้าหรอก เพียงแต่อามีคำพูดไม่กี่คำต้องการจะกล่าวกับนางตามลำพัง”

หลังจากที่จื่ออันกล่าวจบ นางก็เงยหน้าขึ้นมองสนมเหมยแล้วเอ่ยว่า “สนมเหมย พวกเราเข้าไปพูดคุยกันก่อนดีหรือไม่?”

สนมเหมยพยักหน้าทั้งน้ำตา “อืม”

เมื่อทั้งสองเข้าไปในห้องโถงด้านใน จื่ออันก็แสดงสีหน้าโกรธขึ้งขึ้นมาทันที “สนมเหมย หลังจากที่เราผ่านอะไรกันมาตั้งมากมาย ข้าไม่นึกเลยว่าท่านจะเป็นคนที่คิดทรยศข้า ทั้งที่ซานเอ๋อร์ถูกวางยาพิษ ทั้งท่านถูกใช้เป็นเครื่องมือ เหตุใดจึงไม่คิดถึงเรื่องพวกนี้บ้าง? เคยคิดจะบอกพวกเราบ้างหรือไม่? หรือคิดว่าพวกเราไม่สามารถช่วยหรือหาหนทางแก้ไขได้?”

สนมเหมยอธิบายด้วยความอับอาย “ข้าขอโทษ ห้วงเวลานั้นข้าตื่นตกใจจนขาดสติวิเคราะห์ ทำได้เพียงทำตามที่พวกเขากล่าวเท่านั้น”

“แสดงว่าใจจริงแล้วท่านไม่เคยเชื่อใจเราเลยใช่หรือไม่? ท่านคิดว่าเราแค่หลอกใช้พวกท่านสองแม่ลูก ขณะที่ท่านหวาดกลัวกุ้ยไท่เฟยและคนอื่น ๆ ท่านกลับไม่เชื่อเรา คิดว่าพวกตนสองแม่ลูกจะรอดก็ต่อเมื่อตัดสินใจเช่นนั้น แต่ท่านเคยคิดบ้างหรือไม่? ฝ่าบาททรงมีพระราชโอรสมากมาย แต่เหตุใดอ๋องเจ็ดถึงเลือกองค์ชายสามของท่าน? หากอ๋องเจ็ดต้องการสนับสนุนองค์ชายสาม และควบคุมอยู่เบื้องหลังเขา เขาไม่จำเป็นต้องเลือกองค์ชายสามก็ได้ เนื่องจากระหว่างท่านกับข้าเคยมีความแค้นส่วนตัวระหว่างกันมาก่อน”