บทที่ 1050

หูฮวนสี่ยกแก้วขึ้นแล้วพูดว่า "เอาล่ะ หยุดอุบอิบไว้ได้แล้ว เรื่องมงคลอะไรกันแน่?"

จื่ออันมองไปที่จ้วงจ้วงแล้วพูดว่า "นี่เป็นเรื่องมงคลสำหรับองค์หญิง"

จ้วงจ้วงตกใจ “งานมงคลของข้า ทำไมข้าถึงไม่รู้เรื่องนี้ล่ะ?”

“ข้ารู้จากกรมพิธีการฝ่ายในมาล่วงหน้า อย่างไรก็ตาม หน่วยราชลับทางทหารจะมาถึงเมืองหลวงภายในสองวันนี้ เจ้าเองก็น่าจะรู้เรื่องนี้ด้วย” จื่ออันยิ้มอย่างสดใส

“หน่วยราชลับทางทหาร? งานมงคลของข้าไปเกี่ยวอะไรกับหน่วยราชลับทางทหาร?” จ้วงจ้วงนึกไม่ออกจริง ๆ หรือว่างานมงคลจะเกี่ยวข้องกับสงครามหรือไม่

“ถูกต้อง เซียวเซียวจะไปที่สนามรบด้วย” จื่ออันวางแก้วเหล้าลงมองดูนางแล้วพูดออกมา

มือของจ้วงจ้วงสั่นเทาจนแทบเหล้ากระฉอกออกมา “เจ้าว่าอะไรนะ พูดอีกทีสิ ข้าไม่ได้ยินผิดไปใช่ไหม”

“เจ้าได้ยินถูกแล้ว เซียวเซียวฟื้นตัวหายดีแล้ว และไปที่ชายแดนแล้ว ตอนนี้เขาเข้ารับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แทนอ๋องเจ็ดเป็นการชั่วคราว อ๋องเจ็ด... ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย”

“ข้าไม่เชื่อ” ริมฝีปากของจ้วงจ้วงสั่นเล็กน้อย นางไม่เชื่อ นางฝันแบบนี้หลายครั้ง ทุกครั้งที่นางฝันว่าเขารอดชีวิต ในที่สุดนางก็พบว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน

จื่ออันและหูฮวนสี่ชนแก้ว "เชื่อหรือไม่ อีกสองวันก็รู้"

“เฮ้ เจ้ารู้ได้ยังไง เซียวท่ากับซูชิงไม่ได้บอกเลย” จ้วงจ้วงไม่เชื่อนาง พวกเขาที่กลับมาเมื่อวานนี้ทั้งเซียวท่ากับซูชิงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย

“แต่ข้ารู้นินา” จื่ออันยิ้มอย่างมีลับลมคมนัย

จ้วงจ้วงจ้องมองนาง "ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าโกหกข้า หลอกข้า ข้าไม่ให้อภัยเจ้าแน่"

จื่ออันยักไหล่ "ได้สิ ถ้าเป็นเรื่องโกหก เอาหัวข้าไปใช้เป็นเก้าอี้ให้เจ้านั่งได้เลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น จ้วงจวงก็ลุกขึ้นยืนและพูดอย่างเคร่งเครียดว่า "ข้าจะกลับไปพัก พวกเจ้าดื่มกันไปก่อน"

หลังจากพูดจบก็รีบเดินเข้าไปในห้องชั้นใน

หูฮวนสี่มองนางด้วยความประหลาดใจ "นิ่งจัง? ข้าคิดว่าอย่างน้อยนางก็น่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ซะอีก"

“นิ่งงั้นรึ?” จื่ออันยิ้ม “ใครจะรู้ บางทีเข้าไปแล้วอาจจะร้องไห้หรือหัวเราะก็ได้”