บทที่ 1055

การเจอทั้งหนูและเหานับว่าเป็นเรื่องปกติ

ยามีกลิ่นอยู่บ้าง พอท่านอ๋องได้กลิ่นจึงรู้สึกไม่ค่อยชอบพอนัก เขาบอกว่าไม่ชินกับกลิ่นนั้น ทำให้จมูกของเขาพลอยไม่ได้กลิ่นอะไรไปด้วย จื่ออันลูบผมของเขาเบา ๆ ให้เขาอดทนกับมัน

ใครใช้ให้นางรู้สึกสงสารเขากัน?

“สระไปสองสามรอบก็หายแล้ว ทนสักพักได้ไหม?”

“ข้าบอกว่าข้าไม่มีเหา ยังพูดแบบนั้นอยู่อีกรึ?” มู่หรงเจี๋ยพูดอย่างขุ่นเคือง

จื่ออันมองดูตัวเหาที่ตายแล้วบนฟองสบู่ และใช้หวีค่อย ๆ สางมันออกแล้วจุ่มลงในยา น้ำจึงกระเพื่อมจนตัวเหาก็ลอยไปตรงหน้ามู่หรงเจี๋ย เขาหลับตาไม่มองพวกมัน

หลังจากสระผมแล้ว จื่ออันก็เปิดจุกอ่างอาบน้ำให้น้ำเก่าไหลออก หลังจากนางแต่งงาน ห้องน้ำก็ได้ปรับปรุงใหม่ แม้จะใช้งานไม่ง่ายนัก แต่ก็สะดวกสบายทีเดียว

หลังจากที่มู่หรงเจี๋ยอาบน้ำเสร็จ เขาก็ไปตักน้ำให้จื่ออัน

คราวนี้เป็นเขาที่สระผมให้จื่ออัน

นิ้วของเขาหยาบกร้าน เมื่อเขาถูนวดหนังศีรษะ จื่ออันจึงรู้สึกเจ็บเล็กน้อย ที่จริงแล้วเขาอ่อนโยนมาก แต่การรับใช้คนอื่นไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดเลยจริง ๆ นอกจากนี้มือนี้ยังถูกลมทรายที่ชายแดนบาดมาตั้งมากมาย หนังบนฝ่ามือเริ่มหนาขึ้นเรื่อย ๆ

แม้ว่าจื่ออันจะรู้สึกเจ็บ แต่กลับไม่ยอมให้หยุด นางหลับตาพริ้ม ไม่รู้ว่าเพลิดเพลินหรืออดทนอยู่กันแน่

หลังจากที่จื่ออันอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว นางก็พูดว่า "ไปหาอะไรกินที่หอจู้ฝูกันเถอะ"

"ฟุ่มเฟือยไปหรือไม่?" หอจู้ฝูเป็นโรงเตี้ยมชั้นนำของหูฮวนสี่ ดังนั้นราคาอาหารจึงไม่น้อยเลย

จื่ออันยิ้ม "ไม่ได้วางแผนใช้เงิน ข้าจะทำเงินเชื่อเอาไว้ต่างหาก"

“งั้นก็จะไปใช้เงินเชื่อทุกวัน”