บทที่ 1057

ทั้งสองแคว้นอยู่ในภาวะสงคราม และแม่ทัพของทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้เริ่มรบอย่างเป็นทางการ พวกเขาจะเจอกันได้อย่างไร? เป็นเรื่องแปลกใหม่ซะจริง

“อ๋องฉีเป็นคนทำให้ได้เจอกัน เป็นการประชุมอย่างลับ ๆ ฝ่าบาทไม่ทรงทราบเรื่องนี้ และองค์จักรพรรดิเป่ยโม่เองก็ไม่ทราบเช่นเดียวกัน”

“ฉินโจวยินยอมที่จะพักรบหรือไม่? นางเองก็ไม่ใช่คนกระหายสงครามมิใช่หรือ?” จื่ออันถามด้วยความสับสน

“ภายใต้สถานการณ์ปกติ ฉินโจวคงไม่เห็นด้วยกับการพักรบอย่างแน่นอน แต่ทางเป่ยโม่กำลังประสบภัยพิบัติใหญ่ เมื่อเดือนที่แล้วเกิดแผ่นดินไหวที่เป่ยโม่ คร่าชีวิตผู้คนไปมากกว่าสามหมื่นคน และก่อให้เกิดโรคระบาด การแพทย์ในเป่ยโม่ยังล้าหลังอยู่มาก และไม่สามารถจัดการกับโรคระบาดนี้ได้ มีผู้เสียชีวิตจากโรคระบาดนี้เป็นจำนวนมากทุกวัน อ๋องฉีมาพบข้า และขอให้ข้าชวนอ๋องอันให้ไปเป่ยโม่ ถ้าอ๋องอันไปได้ สงครามครั้งนี้คงหยุดลง”

“พรุ่งนี้ท่านจะไปพบอ๋องอัน?” จื่ออันถาม

“ใช่ แต่มีข้อพิพาทเรื่องเขตแดนระหว่างเป่ยโม่และต้าเหลียง อ๋องอันอาจไม่เต็มใจที่จะไป” มู่หรงเจี๋ยกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ท่านไปขอให้อ๋องเยี่ยไปเชิญเขามาก็ได้ ไม่จำเป็นต้องไปด้วยตนเอง ในฐานะแม่ทัพ กลับเมืองหลวงเป็นการส่วนตัว หากมีคนรู้เข้าจะกลายเป็นเรื่องร้ายแรงมาก” แน่นอนว่าจื่ออันหวังว่าเขาจะกลับมา แต่ก็คำนึงถึงผลปัญหาความเสี่ยงที่ตามมาเช่นกัน

“ไม่ได้ เรื่องนี้ข้าต้องเป็นคนที่ไปเอง มีประเด็นปัญหาเกี่ยวข้องมากเกินไป และมันไม่ง่ายเลยที่ทั้งสองแคว้นจะยุติสงคราม นอกจากนี้อ๋องฉียังเสนอว่า ถ้าอ๋องอันไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ จะส่งสาสน์ต่อองค์จักรพรรดิ ครั้นจะให้เจ้าไปที่เป่ยโม่ ข้าเองก็คงให้ไปไม่ได้ ในเป่ยโม่มีคนชั่วที่มีความทะเยอทะยานมากมาย ข้าจึงไม่อาจวางใจได้”

“ข้ารึ?” จื่ออันตกใจ

“ใช่แล้ว เป่ยโมรู้ด้วยว่าเจ้ารักษาโรคผีดิบได้ และเคารพฝีมือการแพทย์ของเจ้าเป็นอย่างยิ่ง”

หากสามารถหยุดสงครามได้ จื่ออันก็เต็มใจที่จะไป แต่อย่างที่เขาพูด นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย ที่จะไปที่นั้น นางไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับโรคระบาดในเป่ยโม่ หลังจากรักษาโรคระบาดแล้ว ก็ยากที่จะบอกว่ากองทัพเป่ยโม่จะถอนทัพออกไปจริง ๆ

แคว้นที่ไม่ยอมพูดความสัตย์จริง ราษฏรที่ไหนจะไปเชื่อถือกัน?

“แล้วการที่ฉินโจวก็ถอยทัพไปสามสิบลี้ เพราะแผ่นดินไหวรึ?” จื่ออันถาม

“ใช่ กำลังส่วนใหญ่ถูกส่งมาสงครามครั้งนี้ แต่เพราะแผ่นดินไหวทำให้ทหารต้องมาช่วยเหลือเป็นกำลังเสริม ฉินโจวถอยทัพออกไปสามสิบลี้ ที่จริงเป็นกลอุบายหลอกล่อศัตรู นางอยากจะตัดปัญหาอย่างรวดเร็ว ในวิกฤติกแคว้นเช่นนี้ เป่ยโม่ได้ตัดสินใจอย่างห้าวหาญมาก ถ้าเราโจมตี เราจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ดังนั้นข้าจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะบอกว่าม้าส่งสารถูกปล้นโจมตี และไม่ได้รับราชโองการ"