บทที่ 1060

หลังจากขึ้นไปถึงยอดเขาหานซาน ในที่สุดพวกเขาก็ได้รับการต้อนรับจากชายอ้วนฟันหลอ

ชายอ้วนฟันหลอพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านปู่รู้ว่าพวกท่านจะมา เขาจึงออกไปข้างนอก”

มู่หรงเจี๋ยนิ่งงันกลายเป็นหิน

จื่ออันเองก็รู้สึกผิดหวังเช่นเดียวกัน “เขาไปไหน? แล้วบอกไว้หรือไม่ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่?”

“ยังไม่กลับมาอีกสักพักใหญ่ ๆ ถึงอย่างนั้นเมื่อรู้ว่าพวกท่านจะมา จึงฝากจดหมายไว้ให้ด้วย” ชายอ้วนฟันหลอหยิบจดหมายออกมาจากกระเป๋าแขนเสื้อของเขา แล้วมอบให้มู่หรงเจี๋ย

มู่หรงเจี๋ยเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ในนั้นมีเพียงประโยคเดียวเท่านั้น ‘อย่ารบกวนข้า!’

อ๋องเยี่ยไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ถือเป็นปกติวิสัยของเขา”

จื่ออันผายมือออก “เช่นนั้นเราควรทำอย่างไร?”

นางพยายามทำทุกทางเพื่อให้ได้ออกมาพบอีกฝ่าย แต่เขากลับจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ความหวังในการฝากตัวเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการเลือนหาย

“กลับเถิด” มู่หรงเจี๋ยส่ายหัว สีหน้าดูเคร่งขรึมเล็กน้อย เหล่าหวังเย่จากไปแล้ว นั่นหมายความว่าเขาไม่ยินดีที่จะต้อนรับจื่ออัน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการให้เรื่องออกมาเป็นเช่นนี้เลย

“พระชายา รอช้าก่อน!” ชายอ้วนฟันหลอรีบพูด

“มีอะไรอีกหรือ?”

ชายอ้วนฟันหลอก้าวไปข้างหน้าแล้วกล่าวว่า “ท่านปู่มีของที่ต้องการมอบให้พระชายา”

“อะไรนะ?” จื่ออันแปลกใจเล็กน้อย มีของจะมอบให้อย่างนั้นหรือ?

“กรุณาตามข้าน้อยเข้ามา” ชายอ้วนฟันหลอเชื้อเชิญอย่างสุภาพ

จื่ออันและมู่หรงเจี๋ยมองหน้ากัน ทั้งคู่ประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามชายอ้วนฟันหลอเข้าไปในกระท่อมไม้