บทที่ 1067

“สงครามกำลังจะปะทุขึ้น และธุรกิจของเขากำลังไปได้สวย”

จื่ออันกล่าวด้วยรอยยิ้ม “จริงด้วย ธุรกิจของเขากำลังไปได้สวย พวกพ่อค้าอาวุธสามารถทำธุรกิจได้ทุกประเภทใช่หรือไม่? ตราบใดที่พวกมันได้กำไร”

“มิใช่ว่าข้ากล่าวให้ร้ายเหล่าปาหรอกนะ แต่เขาเป็นคนปล่อยข่าวเองว่าซื้อธนูและหน้าไม้จากพ่อค้าอาวุธคนนี้ ซึ่งสินค้าเหล่านั้นมีมูลค่ามากมาย แต่พ่อค้าอาวุธกลับไม่ให้ความร่วมมือด้วย เพราะเขาเคยหลอกลวงข้า บางทีข้าอาจทำให้การร่วมมือครั้งนี้ง่ายขึ้นก็ได้”

สิ้นคำ เขาก็เผยท่าทีครุ่นคิด “ตอนนี้องค์จักรพรรดิเรียกซุนฟางเอ๋อร์เข้าไปในพระราชวังแล้ว ซึ่งซุนฟางเอ๋อร์คือพระชายาในอนาคตของอ๋องหนานหวาย เจ้าคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากฝ่าบาทรู้ว่าซุนฟางเอ๋อร์ยังคงลอบติดต่อกับอ๋องหนานหวาย?”

จื่ออันจ้องมองรอยยิ้มอันน่าขนลุกของชายตรงหน้า “คนเจ้าเล่ห์!”

จวนอ๋องหนานหวาย

จวนของอ๋องหนานหวายคือที่พักอาศัยของอ๋องซู่ชินในอดีต หลังจากอ๋องซู่ชินสิ้นพระชนม์ และเนื่องจากเขาไม่มีทายาทสืบทอด ราชสำนักจึงได้ยึดจวนของเขากลับคืนมา และมอบให้กับอ๋องหนานหวายในปัจจุบัน

ในอดีตจวนของอ๋องซู่ชินหรูหราตระการตา แม้อาคารจะเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลา แต่หากได้รับการทำนุบำรุง มันก็อาจจะสวยงามตามแบบดั้งเดิมก็เป็นได้

อ๋องหนานหวายไม่ได้บูรณะจวนแห่งนี้ เนื่องจากมันเป็นเพียงที่พักชั่วคราวของเขาเท่านั้น แม้ว่าอิฐทุกตารางนิ้วจะทำมาจากทองคำ แต่เขากลับไม่ชอบมันเลย

ที่อยู่อาศัยเดียวที่เขาปรารถนาคือพระราชวัง

ในระดับหนึ่งอ๋องหนานหวายและกุ้ยไท่เฟยมีความคล้ายคลึงกันอย่างมาก

ทั้งสองคนล้วนมีความทะเยอทะยานและต้องการปกครองโลกใบนี้ ด้วยเจตจำนงนี้ กุ้ยไท่เฟยจึงใช้กู่สังหารน้องสาวกับบุตรชายของนาง พร้อมทั้งยอมเสียสละทุกอย่างที่ทำได้เพื่อมัน

ส่วนอ๋องหนานหวายยอมกล้ำกลืนความอัปยศ และแกล้งเป็นหลานชายผู้ว่านอนสอนง่ายเพื่อเป้าหมายสูงสุดนี้ ทั้งยังยอมนอนอยู่ข้างนอกตำหนักจินหล่วนเป็นเวลาสี่ชั่วยามอีกด้วย

ในด้านกลยุทธ์ อ๋องหนานหวายด้อยกว่ากุ้ยไท่เฟยอย่างมาก ซึ่งความล้มเหลวเดียวของนางคือความใจร้อนและนิสัยขี้สงสัย

ผู้ไร้ความเมตตามักบรรลุเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ แต่ในทางกลับกัน กุ้ยไท่เฟยกลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะความแยแสเลยต้องลงเอยด้วยการฆ่าลูกของตน