บทที่ 1078

พวกเขาทั้งสามคนพูดคุยกันอยู่ในห้อง หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็เห็นอ๋องหนานหวายเดินออกมา ขณะที่ชางชิวที่อยู่ด้านหลังของเขา ใช้มีดจ่อไปที่ลำคอของอ๋องเหลียง ก่อนขู่บังคับให้เหล่าองครักษ์ล่าถอยออกไป

อ๋องเหลียงมีท่าทีลนลานขณะปรบมือเสียงดัง พร้อมสั่งเหล่าองครักษ์ “พวกเจ้าถอยออกไป!”

เหล่าองครักษ์ต่างถอยหลังทีละก้าว ขณะที่ต้าฉินเดินไปข้างหน้าพร้อมกล่าวตำหนิอ๋องหนานหวายด้วยความโกรธ “อ๋องหนานหวาย ท่านจะก่อกบฏด้วยการลักพาตัวท่านอ๋องหรือ?”

อ๋องหนานหวายแค่นเสียง “มิใช่ว่าข้าอยากก่อกบฏ ข้าเพียงแต่ต้องการเข้าไปในพระราชวังเท่านั้น”

ชางชิวยังคงใช้มีดจ่อไปที่ลำคอของอ๋องเหลียงพร้อมกล่าวเสียงเข้ม “หลบไปซะ”

อ๋องเหลียงรู้สึกเจ็บแปลบบริเวณลำคอจึงอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งอีกฝ่าย ไอร่างทรงคนนี้ช่างไม่รู้กำลังตนเองเสียจริง

เหล่าองครักษ์ก้าวถอยหลังไปจนถึงประตู ขณะที่ทหารตั้งท่าโต้กลับ และบุกเข้าไปประจันหน้ากับองครักษ์ของอ๋องเหลียง ซึ่งการกระทำเช่นนี้ทำให้พวกเขารู้สึกตื่นตระหนกอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทหารของอ๋องเหลียงล้วนมีความทะนงตน แล้วพวกเขาทนต่อการดูหมิ่นได้อย่างไร? เมื่อเห็นเช่นนั้นพวกเขาจึงเข้าตะลุมบอนกับเหล่าทหารของอีกฝ่ายทันที

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มควบคุมไม่ได้ ชางชิวจึงตะโกนด้วยความโกรธจัด “ทุกคนถอยออกไป”

เขาลดเสียงลงแล้วกล่าวกับอ๋องเหลียงว่า “ท่านอ๋อง พระองค์จะต้องบอกให้คนของพระองค์ล่าถอยไปเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นพวกเราจะออกไปได้อย่างไร?”

อ๋องเหลียงเชิดหน้าขึ้นพลางตะโกนเสียงดัง “ไอ้พวกสวะ พวกแกไม่สนใจชีวิตของข้าเลยรึ?”

อย่างไรก็ตาม เหล่าทหารยังคงต่อสู้กันย่างดุเดือด ราวกับไม่ได้ยินคำสั่งของเขาจนกระทั่งไปถึงหน้าประตู

บังเอิญยิ่งนักที่แม่ทัพจางเดินทางมาที่นี่พร้อมกำลังพลของเขา เมื่อเห็นว่าอ๋องเหลียงถูกจับเป็นตัวประกัน เขาก็ตกใจอย่างมาก ก่อนส่งทหารมาล้อมจวนผู้สำเร็จราชการอย่างแน่นหนา

เขาเข้าไปเจรจากับอ๋องหนานหวายว่า “ท่านอ๋อง ปล่อยองค์ชายไปก่อนเถิด เรื่องเป็นมาอย่างไร พวกเราสามารถหารือกันได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

อ๋องหนานหวายรู้ว่าแม่ทัพจางกำลังปฏิบัติภารกิจตามคำสั่งองค์จักรพรรดิ เมื่อตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายเห็นตนจับตัวอ๋องเหลียง ก็เกรงว่าจะเกิดความเข้าใจผิดจึงกล่าวออก “แม่ทัพจาง ข้าไม่ได้ลักพาตัวอาซินสักหน่อย ข้าแค่ต้องการเข้าไปในพระราชวังเพื่อเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิเท่านั้น”