บทที่ 1140

แม้จะเป็นเพียงการพูดคุยทั่วไป แต่จื่ออันจริงจังกับเรื่องนี้ไม่น้อย

อุตสาหกรรมยารักษาโรคในเป่ยโม่ยังด้อยพัฒนานัก และการแพทย์ก็ล้าหลังมากเช่นกัน หลายพื้นที่ในเป่ยโม่ยังคงนับถือหมอผี ซึ่งชาวบ้านบางคนเชื่อว่าหากเจ็บป่วยจะต้องไปหาหมอผีเพื่อทำพิธีปัดเป่าวิญญาณร้าย

ถึงกระนั้นจักรพรรดิเป่ยโม่คงไม่ยอมขอความช่วยเหลือเรื่องยารักษาโรคจากเป่ยโม่ง่าย ๆ เป็นแน่

แม้ว่านางจะไม่เคยพบหน้าเขา แต่จื่ออันก็สามารถสรุปได้จากการตัดสินใจต่าง ๆ ของเขาว่าจะต้องเป็นจักรพรรดิที่มีความทะเยอทะยานเพียงอย่างเดียว ทว่าไม่มีความรักประชาชนแม้แต่น้อย

จักรพรรดิเช่นนี้ไม่อาจเสียหน้าได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตกอยู่ในตำแหน่งด้อยกว่า แล้วเขาจะขอความช่วยเหลือจากต้าโจวได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้ที่เดินทางไปยังต้าโจวเพื่อตามหาองค์ชายอันหรานมีความกดดันอย่างมาก เนื่องจากก่อนที่จะเริ่มสงคราม เขาต้องคลายความโกรธแค้นของประชาชนเสียก่อน

แต่เป็นไปไม่ได้ที่ต้าโจวจะยื่นมาเข้ามาช่วยเหลือก่อน นับประสาอะไรกับเหล่าไท่จวิน

หากต้องการจัดการกับโรคระบาดอย่างจริงจัง พรรคจู่เหอจะต้องเอาชนะพรรคจู่จ้านให้ได้

จื่ออันพลันคิดถึงองค์ชายเจ็ดและอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะทำสำเร็จหรือไม่

ยิ่งไปกว่านั้นการคุกคามของคนจากพรรคจู่จ้านยังทำให้เขาตกอยู่ในอันตรายอีกด้วย

ตั้งแต่แต่งงานกัน พวกเขาก็ไม่มีเวลาส่วนตัวเลยแม้แต่วันเดียว

นางถอนหายใจยาว ก่อนหันกลับไปกลับไปจดจ่อกับการค้นหาใบสั่งยาต่อ

จินเย่าฉือคือกุญแจจริงหรือ

ทว่าจินเย่าฉือคืออะไรกันแน่?

“โหรวเหยา ยาบางชนิดมีหลายชื่อ ท่านลองคิดดูทีว่ามียาชนิดใดที่มีอีกชื่อว่าจินเย่าฉือหรือไม่?”

โหรวเหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้า “ไม่รู้สิ ข้าคิดชื่อยาที่มีอีกชื่อว่าจินเย่าฉือไม่ออกเลย เหตุใดถึงไม่ลองถามหมอจากกรมฮุ่ยหมินดูเล่า?”