บทที่ 1142

หลิวหลิ่วถามด้วยความสงสัย “ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าเหตุใดหลิงลี่ถึงปลอมตัวเก่งเช่นนี้? แม้ข้าจะนอนห้องเดียวกับนางมาหลายวัน แต่ก็ไม่สามารถมองออกว่าชายผู้นั้นคือนาง ดูเหมือนว่านางจะโตขึ้นและสูงขึ้นด้วยนะ”

แม่นมคลี่ยิ้มพร้อมกล่าวด้วยความภูมิใจ “นางสูงที่ใดกันเจ้าคะ? นางเสริมส้นรองเท้าต่างหาก”

“เยี่ยมจริง ๆ!” หลิวหลิ่วตัดสินใจยกให้หลิงลี่เป็นต้นแบบของตน

ขณะเดียวกัน โหรวเหยามองหลิงลี่พร้อมครุ่นคิดบางอย่าง

ในตอนนั้นเอง นางก็ความคิดบางอย่างที่คาดไม่ถึงก็ผิดขึ้นมา

“ซูชิงชอบหลิงลี่!” นางอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

จื่ออันและหลิวหลิ่วมองนางด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่หลิวหลิ่วจะถามว่า “ท่านพูดว่าอะไรนะ? ซูชิงชอบหลิงลี่?”

โหรวเหยาเผยรอยยิ้มขมขื่น “ใช่ เขาชอบหลิงลี่”

“ท่านรู้ได้อย่างไร? แล้วมันเกิดขึ้นเมื่อไร?” หลิวหลิ่วถาม

โหรวเหยาสูดหายใจเข้าลึก ดวงตาของนางพลันเปลี่ยนเป็นสีแดง “ทั้งสองคนรู้จักกันมานานแล้ว ข้าไม่รู้ว่าเขาชอบหลิงลี่เมื่อไร เพราะก่อนเดินทางมาที่เป่ยโม่ ข้าถามเขาพร้อมรอยยิ้มว่าเมื่อกลับจากเป่ยโม่ พวกเรามาแต่งงานด้วยกันเถิด แต่เขากลับตอบว่าตนมีคนที่ชอบแล้ว และคนผู้นั้นก็คือหลิงลี่”

เมื่อหลิวหลิ่วเห็นว่าโหรวเหยากำลังเศร้าโศก นางก็รู้สึกเศร้าเช่นกัน ดังนั้นจึงยื่นมือออกไปกอดอีกฝ่าย “เสี้ยนจู่ ในเมื่อท่านเศร้าเสียใจ หากอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเลยเพคะ”

“ไม่มีอะไรที่ต้องเศร้า” โหรวเหยาคลี่ยิ้ม ทว่าน้ำตากลับไหลริน “ข้าเคยแต่งงานมาก่อน ดังนั้นจึงไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะไม่ชอบข้า”

“ผิดแล้ว ซูชิงไม่ใช่คนตื้นเขิน หากเขากับหลิงลี่รู้จักกันมานาน เช่นนั้นทั้งสองคนก็ต้องรักกันลึกซึ้งแล้วล่ะ” จื่ออันปลอบใจ

“ไม่เป็นไร ๆ ข้าชินกับมันแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าแอบชอบลูกพี่ลูกน้อง แต่เขาก็ไม่ได้ชอบข้ากลับ และตอนนี้ข้าชอบซูชิง แต่ซูชิงก็ไม่ได้ชอบข้าเช่นกัน” โหรวเหยาสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ขณะกลั้นน้ำตาเอาไว้ “ขออภัย ข้าไม่ควรคิดเรื่องเช่นนี้ในเวลานี้จริง ๆ ดูคนเหล่านี้สิ พวกชาวบ้านทั้งหลายแค่อยากมีชีวิตรอด ข้าไม่ควรคาดหวังมากเกินไป เพราะอย่างไรเสียข้าก็ยังมีชีวิตที่สุขสบาย”

จื่ออันรู้สึกเสียใจกับโหรเหยาจากใจจริง แม่นางผู้นี้มีจิตใจดียิ่งนัก

นางเคยบอกว่าไม่พอใจที่ซุนฟางเอ๋อร์ปฏิบัติกับครอบครัวของตนเช่นนั้น ดังนั้นนางจึงตัดสินใจเรียนวิชาการแพทย์เพื่อชดใช้ความผิดบาปของอีกฝ่าย

นางเคยแอบชอบองค์ชายเจ็ด แต่ว่าเขาไม่ได้ชอบกลับ ถึงกระนั้นนางก็ไม่ได้ตามรังควานเขาอีก และในตอนนี้นางก็แอบชอบซูชิง แต่ซูชิงกลับมีคนที่เขาแอบชอบอยู่แล้ว ซึ่งครานี้นางเก็บงำความเสียใจเอาไว้ เหตุใดหญิงสาวที่ที่เข้มแข็งและตรงไปตรงมาเช่นนี้ถึงต้องเจ็บช้ำอยู่ร่ำไป

“โหรวเหยา เชื่อข้าสิ ท่านจะต้องเจอคนที่รักท่านจากใจจริง และอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับท่านตลอดไป และคนผู้นั้นจะต้องเป็นคนดีที่สุดในหมู่ผู้ชายเหล่านี้อย่างแน่นอน” จื่ออันกล่าวพลางกุมมือโหรวเหยา