บทที่ 1143

เนื่องจากซูมู่กำลังอยู่ในช่วงกักตัว ดังนั้นจื่ออันจึงปล่อยให้พวกเขาเข้าไปไม่ได้

“พวกท่านจะทำอะไร? ใต้เท้าซูมู่เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางและต้องการพักผ่อน” จื่ออันหยุดอีกฝ่ายเอาไว้

“พวกท่านก็เห็นว่าเราถูกทุบตี เหตุใดถึงไม่มาช่วยเล่า?” ท่านหมอหลี่ถามจื่ออัน

จื่ออันหันมองหลิวหลิ่ว “เจ้าเห็นหรือไม่?”

หลิวหลิ่วส่ายหน้าพร้อมเผยสีหน้าไร้เดียงสา “ข้าไม่เห็นอะไรเลยเพคะ”

“พวกเจ้า...” ท่านหมอหลี่โมโหมากจนทุบประตูอย่างแรก “ใต้เท้าซู ออกมาเดี๋ยวนี้ ท่านจะต้องฆ่ามันให้ได้”

ซูมู่ที่อยู่ข้างในได้ยินเสียงตะโกนจึงเปิดประตูออก และเห็นเหล่าหมอหลวงหลายคนได้รับบาดเจ็บจึงอดไม่ได้ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? ท่านหมอหลี่ ท่านไปต่อสู้กับใครมารึ?”

“พวกเราถูกชาวบ้านที่นี่ทุบตี ท่านเป็นคนรับผิดชอบเขตนี้ ดังนั้นท่านจะต้องจัดการให้พวกเราใช่หรือไม่?” ท่านหมอหลี่กล่าวด้วยความไม่พอใจ

“ใครตี? แล้วพวกท่านเห็นชัดหรือไม่ว่าใครเป็นคนตี?”

“ข้าเห็นชัดเจน มันต้องเป็นคนจากหมู่บ้านนี้แน่นอน ท่านโปรดส่งคนไปตามหามันทีเถิด” ท่านหมอหลี่ยืดหลังตรงพลางกล่าวด้วยท่าทางจองหอง

ซูมู่หันมองจื่ออันเพื่อขอคำแนะนำจากนาง ก่อนที่จื่ออันจะพยักหน้าให้เขา

ซูมู่รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงกล่าวว่า “ในเมื่อท่านหมอหลี่บอกว่าต้องมีการสอบสวนอย่างละเอียด เช่นนั้นเรามาทำการสอบสวนกันเถิด”

เขาตะโกนเสียงดัง “อาซื่อ มานี่ที”

ทหารนายหนึ่งก้าวไปข้างหน้า “ใต้เท้าซู”

“เจ้าจงไปค้นหายผู้นั้นเดี๋ยวนี้ แล้วอย่าลืมพาท่านหมอหลี่ไประบุตัวตนคนผู้นั้นด้วยล่ะ เจ้าจะต้องหาตัวคนร้ายให้เจอ” ซูมู่ออกคำสั่ง

“ขอรับ!” อาซื่อรับคำสั่งก่อนพาทหารสองสามคนออกทำการค้นหาอย่างรวดเร็ว

ชาวบ้านมู่ไจ้เขตตะวันออกถูกเรียกมารวมตัวในพื้นที่โล่งกว้าง