บทที่ 1144

หลังจากที่เหล่าหมอหลวงถูกมัดและถูกกักบริเวณอยู่ในห้อง ในที่สุดหมู่บ้านมู่ไจ้ก็เงียบสงบเสียที

จื่ออันเริ่มเตรียมใบสั่งยา แม้จะไม่รู้ว่าจินเย่าฉือคืออะไร แต่ก็มียาบางชนิดที่สามารถใช้ทดแทนจินเย่าฉือได้

ทว่าสิ่งที่จื่ออันกังวลอย่างมากในตอนนี้ คือองค์หญิงอันไม่สามารถโน้มน้าวองค์จักรพรรดิได้

ในคืนเดียวกัน องค์หญิงอันได้สั่งให้บ่าวรับใช้มาส่งข่าวแก่จื่ออัน ว่านางได้ส่งใบสั่งยาให้องค์จักรพรรดิแล้ว แต่ไม่รู้ว่าพระองค์มีแผนการอะไรอยู่

จื่ออันยิ่งกังวลมากกว่าเดิม เพราะหากองค์หญิงอันไม่สามารถโน้มน้าวใจองค์จักรพรรดิแห่งเป่ยโม่ได้ สถานการณ์ก็อาจเลวร้ายกว่าเดิม

สองวันต่อมา ในที่สุดฉินโจวกลับมาถึงเมืองหลวงพร้อมทหารม้านับหนึ่งแสนนาย กองกำลังทหารของนางเดินทางผ่านเมืองที่เต็มไปด้วยโรคระบาดรุนแรง ซึ่งภาพเหล่านั้นทำให้ฉินโจวแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง

นี่คือแผ่นดินเป่ยโม่ของนางหรือ?

เดิมทีนางวางแผนจะเดินทางเข้าไปในพระราชวังเพื่อเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิ แต่แม่ทัพเฒ่าฉินกลับหยุดนางเอาไว้ และขอให้กลับไปที่จวนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน จากนั้นเขาจะติดตามนางเข้าไปในพระราชวังด้วย

ฉินโจวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะท่านปู่มักจะสั่งสอนว่าเมื่อใดก็ตามที่กลับจากการทำสงคราม จงเข้าไปในพระราชวัง เพื่อเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิเป็นลำดับแรกเสมอ

แต่ตอนนี้เขากลับหยุดนางเอาไว้ เกิดอะไรขึ้นกัน?

ฉินโจวไม่เคยฝ่าฝืนคำสั่งของท่านปู่ นางส่งทหารฝีมือดีออกไปนอกเมืองก่อนมุ่งหน้าไปยังจวน

เมื่อกลับมาถึงก็เป็นว่าแม่ทัพเฒ่าแต่งตัวเต็มยศมารอรับนางที่หน้าประตูจวน

“หลานคารวะท่านปู่เจ้าค่ะ!” ฉินโจวคุกเข่าลงเพื่อทำความเคารพ

“ลุกขึ้นเถิด” แม่ทัพฉินมองหลานสายอย่างภาคภูมิใจ เมื่อใดก็ตามที่นางกลับมาจากการทำสงคราม เขาจะรู้สึกภูมิใจไม่น้อยราวกับว่าเห็นเงาตนเองในตัวของนาง “วันนี้ปู่จะเข้าวังพร้อมกับเจ้า เพราะวันครบรอบวันประสูติของฮองเฮาใกล้มาถึงแล้ว ปู่จึงอยากเข้าไปในวังเพื่อเข้าเฝ้าพระนางก่อน”