บทที่ 1147

ฉินโจวลุกยืนขึ้นพลางประสานหมัด “เพคะ หม่อมฉันทูลลา!”

หลังจากฉินโจวออกไปแล้ว องค์จักรพรรดิก็กล่าวกับฮองเฮาเฉาว่า “ไปคุยกับนางสักสองสามคำสิ”

ฮองเฮาเฉาลุกยืนขึ้นพลางกล่าว “เพคะ เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัว”

ขณะที่ฉินโจวกำลังเดินอยู่นั้น นางก็ได้ยินเสียงเรียกของนางกำนัลของฮองเฮา “ท่านแม่ทัพใหญ่ฉิน ฮองเฮาต้องการพบท่านเจ้าค่ะ”

ฉินโจวไม่ประหลาดใจเลย เพราะนางรู้จักฮองเฮาเฉามานานจนสามารถพูดคุยเป็นการส่วนตัวได้ เช่นนั้นนางจึงตอบว่า “โปรดนำทางข้าด้วย”

ฮองเฮาเฉารอนางอยู่ที่สวนหลวง พร้อมจัดเตรียมสุราและอาหารเอาไว้แล้ว

ฮองเฮาเฉาแต่งการด้วยชุดฉาวฝู่อันหรูหรา และมีกิริยาสง่างามอย่างยิ่ง เมื่อฉินโจวมาถึง อีกฝ่ายก็ส่งยิ้มให้นางเล็กน้อยพลางกล่าว “นั่งลงเถิด ข้าสั่งนางกำนัลให้เตรียมอาหารไว้เพื่อต้อนรับเจ้า”

“ฮองเฮาช่างมีเมตตาอย่างยิ่งเพคะ” ฉินโจวประสานหมัดก่อนนั่งลงด้วยท่าทีสบาย ๆ

ฮองเฮาเฉารินสุราด้วยตนเอง ขณะกล่าว “ท่านเดินทางมาเหนื่อยหรือไม่?”

“พวกเราเดินทางกลับบ้านแล้วจะเหนื่อยได้อย่างไรเพคะ? ทหารทุกคนล้วนกระตือรือร้นที่จะกลับบ้านกันทั้งนั้น” ฉินโจวยกจอกสุราขึ้นมา “หม่อมฉันขอถวายพระพรแด่ฮองเฮาเฉาเพคะ”

ฮองเฮาเอื้อมมือออกไปหยุดอีกฝ่ายเอาไว้ “ท่านอย่าเพิ่งดื่มสุราตอนนี้เลย ข้ามีจดหมายจะแสดงให้ท่านดู”

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของฮองเฮา ฉินโจวก็วางจอกสุราลงพลางถาม “จดหมายอะไรหรือเพคะ?”