บทที่ 1149

“แผ่นดินไหว โรคระบาด ผู้คนล้มตายมากมาย” เจ้าหน้าที่ผู้นั้นโบกมือ “ไป ไป ไป กลับไปเสีย แล้วอย่าคิดมาที่นี่อีก หากพวกท่านติดเชื้อโรคระบาด มันจะแพร่กระจายออกไป”

“ศพเกลื่อนกลาดมากมาย แต่เหตุใดถึงไม่มีใครทำความสะอาด?” ฉินโจวถามอีกครั้ง

“แล้วเจ้าเกี่ยวอะไรด้วย? ไป ไป ไป” เจ้าหน้าที่ไม่สนใจนางแล้วเดินต่อไป

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหยาบคาย ทหารนายหนึ่งก็คว้าแขนของเขาเอาไว้ แล้วกระชากอย่างแรง “ใจเย็นสิ คนผู้นี้คือท่านแม่ทัพฉินโจว หากนางถามอะไร ท่านก็ตอบความจริงมาเถิด”

เจ้าหน้าที่มองฉินโจวด้วยความประหลาดใจ ท่าทีของเขาพลันเปลี่ยนเป็นสุภาพทันใด “ท่านคือแม่ทัพฉินรึ?”

ฉินโจวพยักหน้า “บอกข้ามาเถิด ว่าเหตุใดถึงไม่เก็บกวาดศพเหล่านี้?”

เจ้าหน้าที่ตอบว่า “พวกเราเก็บกวาดแล้วขอรับ แต่พวกเราจะทำได้ทันท่วงทีได้อย่างไร? ในเมื่อศาลาว่าการของอันเฉิงถล่มไปนานแล้ว และแม้จะมีคนตายจำนวนมาก แต่ราชสำนักก็ส่งทหารมาสร้างที่พักพิงให้กับผู้ประสบภัยในทางทิศใต้ของเมืองแล้ว ตอนนี้เหล่าชาวบ้านถูกอพยพไปที่นั่นจนหมด คนเป็นยังดูแลได้ไม่ทั่วถึง แล้วนับประสาอะไรกับคนตายเล่าขอรับ?”

“มีผู้ติดเชื้อกี่คน?” ฉินโจวถาม

“เนื่องจากมีจำนวนนับไม่ถ้วน ดังนั้นพวกเราจึงไม่รู้ตัวเลขผู้ติดเชื้อที่แน่ชัดขอรับ” เจ้าหน้าที่กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะก่อนหน้านี้ยังมีผู้ติดเชื้อไม่มากนัก แต่หลังจากที่อ๋องฉีและองค์หญิงอันนำใบสั่งยาของหมอเทวดาที่เป็นพระชายาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จากต้าโจวมาให้พวกเรา พร้อมกับอ้างว่ามันสามารถป้องกันและรักษาโรคระบาดได้ แต่หลังจากที่ชาวบ้านดื่มไปแล้ว กลับมียอดผู้ติดเชื้อมากขึ้นกว่าเดิม ทั้งยังอวดอ้างความสามารถของหมอเทวดาว่ามีความสามารถอย่างยิ่ง”

“อะไรนะ?” สีหน้าของฉินโจวเปลี่ยนไปอย่างมาก “เจ้าพูดว่าพระชายาผู้สำเร็จราชการแห่งต้าโจวจ่ายยาให้ทุกคนดื่ม ก่อนที่มันจะระบาดรุนแรงงั้นรึ?”

“ข้าพูดผิดหรือขอรับ?” เจ้าหน้าที่กล่าว

ฉินโจวโมโหอย่างมาก “มู่หรงเจี๋ย เซี่ยจื่ออัน ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้าได้อย่างไร?”

ฉินโจวหันกลับไปถามทหารที่อยู่ข้างหลัง “ตอนนี้เซี่ยจื่ออันยังอยู่ที่หมู่บ้านมู่ไจ้ใช่หรือไม่?”

“รายงานท่านแม่ทัพ ข้าได้ยินว่าเช่นนั้นขอรับ” ทหารตอบ