บทที่ 115

ตอนที่จื่ออานกลับไปถึงจวน ก็ใกล้จะถึงเวลาโหย่วแล้ว

หลังจากฆ่าอาฟา นางก็ไปทูลลาหวงไท่โฮ่ว แน่นอนว่า มีแม่นมหยางและองครักษ์ร่วมทางไปด้วย

หวงไท่โฮ่วพูดคุยกับนางอยู่ครู่นึง แล้วก็ให้นางไป

เมื่อองค์อ๋องเหลียงกลับมาที่จวน นางก็ไปที่จวนของเขาก่อน จัดแจงที่บรรทมให้เขาดีแล้ว และเมื่อนางได้กำชับหมอหลวงที่ตามมาด้วยให้ใส่ใจดูแลเขาเป็นพิเศษแล้ว นางก็กลับไปที่จวนมหาเสนาบดีดังนั้น นางถึงได้ให้แม่นมหยางส่งเสี่ยวซุนกลับไปก่อน

เข้ามาในจวนมหาเสนาบดีแล้ว สีของท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลง

ตามกฎแล้ว หากนางกลับมาจากข้างนอกจะต้องไปคำนับเหล่าฟูเหริน แต่ว่านางได้ตรงไปหาเซี่ยจื้อย้วนเลย

หยวนซื่อพอเห็นจื่ออานกลับมา ก็กอดจื่ออานเบา ๆ "ลำบากเจ้าแล้ว"

จื่ออานกอดหยวนซื่อ ความเศร้าโศกภายในจิตใจแผ่ซ่านออกมา ความเจ็บปวดพุ่งเข้าสู่หัวใจ เหนื่อยล้าไม่จบสิ้น "ท่านแม่ หลินหลินตายแล้ว"

หยวนซื่อตกใจจนสั่นไปทั้งตัว ผละออกจจากตัวจื่ออานแล้วมองไปที่นาง "เจ้าว่าอะไรนะ?"

จื่ออานเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงเช้าให้หยวนซื่อฟัง หลังจากที่หยวนซื่อฟังแล้ว นางก็ทรุดลงไปนั่งที่เก้าอี้ น้ำตาหลั่งออกมาในทันที

เด็กคนนั้น เด็กดีคนนั้นน่ะ เขาคือสิ่งบริสุทธิ์เดียวในจวนมหาเสนาบดีที่โสมมนี่ แต่กลับไม่มีเขาอีกแล้ว?

หยวนซื่อไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก็เงยหน้าขึ้นมองจื่ออาน "อยู่ในวังก็ยังกล้าลงมือ? พวกเขาใจกล้าขนาดนี้เชียวหรือ? อาฟาเป็นคนของพระสนมเหมย เขาไม่ดูให้ดีก็ยิงลูกธนูออกไป หมายความว่ามีคนสั่งให้ฆ่า แต่ว่าพระสนมเหมยเป็นคนที่รอบคอบมาโดยตลอด ไม่น่าจะทำเรื่องเช่นนี้ได้"

“มหาเสนาบดีเซี่ยก็อยู่ที่พระตำหนักของพระสนมเหมย" จื่ออานกล่าวอย่างเย็นชา

น้ำเสียงของหยวนซื่อเย็นยะเยือก "เขาเข้าวังไปตั้งแต่เช้าตรู่ ไม่ได้ไปเพราะเรื่องอื่น แต่ไปด้วยเรื่องการฆ่าเจ้า”