บทที่ 1157

“เช่นนั้นข้าเกรงว่าท่านนายพลจะนำกองทัพที่มีกำลังมากพอมาชิงตัวพวกเขา” จื่ออันยังคงตอบด้วยความเย่อหยิ่งดังเดิม

ฉินโจวหรี่ตาลง นางไม่เข้าใจว่าความมั่นใจของจื่ออันมาจากที่ใด? และกล้าดีอย่างไรถึงได้ตะโกนใส่หน้านางเช่นนี้

จื่ออันคิดจริง ๆ หรือว่าหากชาวบ้านเหล่านี้เชื่อนางแล้วตนจะปลอดภัย?

หรือว่านางได้วางกำลังป้องกันรอบ ๆ หมู่บ้านมู่ไจ้ไว้แล้ว? มู่หรงเจี๋ยอาจซ่อนอยู่ที่นี่ก็เป็นได้?

สุดท้ายแล้วที่อยู่ของมู่หรงเจี๋ยก็ยังไม่ชัดเจน

เดิมทีฉินโจวต้องการสังหารจื่ออันในวันนี้ แต่นางรู้ว่าหากฆ่าจื่ออันในตอนนี้อาจนำภัยคุกคามมาสู่กองทัพและเป่ยโม่ได้ พระชายาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งต้าโจวเสียชีวิตในแคว้นเป่ยโม่

อีกทั้งพระชายาผู้นี้ยังมาที่เป่ยโม่เพื่อรักษาโรคระบาด ดังนั้นไม่ว่าใครจะเป็นคนสังหารนาง กองทัพต้าโจวจะต้องบุกโจมตีอย่างแน่นอน และในตอนนี้นางถอนกำลังทหารหนึ่งแสนนายกลับมาที่เมืองหลวง

ยิ่งไปกว่านี้ในชายแดนยังขาดแคลนเสบียงและหญ้าเลี้ยงม้าอีกด้วย หากสงครามเกิดขึ้น โอกาสที่เป่ยโม่จะชนะมีน้อยยิ่งนัก เว้นเสียแต่จะเข้ายึดต้าโจวภายในครั้งเดียว แล้วปล้นเสบียงอาหารของพวกมันก่อนทำลายที่เหลือให้สิ้นซาก

ทว่ามันยากเกินไป

ดังนั้นระหว่างเดินทางไปหมู่บ้านมู่ไจ้ ฉินโจวจึงเปลี่ยนใจไม่ฆ่าจื่ออัน แต่แม้จะไม่ฆ่าในตอนนี้ นางก็ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้อีกฝ่ายมีชีวิตที่ดีนักหรอก

นางเป็นแม่ทัพที่ไม่ใช้วิธีสกปรก ดังนั้นแผนการของนางจึงมีเพียงข่มขู่ คุกคาม และตักเตือน หากไม่ได้ผลนางคงต้องล่อจื่ออันให้ลงจากภูเขา และขังไว้กับผู้ป่วยโรคระบาดเพื่อให้ติดเชื้อโรค

หมอไม่ได้ถูกสังหาร แต่ตายจากการติดเชื้อโรคระบาดก็นับว่าเป็นการตายที่คุ้มค่าแล้ว นอกจากนี้ยังไม่ทำให้ต้าโจวเข้าใจผิด คิดว่าเซี่ยจื่ออันถูกลอบสังหารอีกด้วย

การตายด้วยโรคระบาดช่างเป็นเกียรติยิ่งนัก และยังทำให้นางมีชื่อเสียงมากกว่าเดิมอีกด้วย

ฉินโจวตัดสินใจใช้แผนถ่วงเวลา