บทที่ 1164

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินโจว แม่ทัพเฒ่าฉินก็โมโหมากจนเคราสั่นสะท้าน “อาโจว อะไรจะสำคัญไปกว่าการบรรลุเป้าหมายอันยิ่งใหญ่? องค์จักรพรรดิเพียงต้องการขยายอาณาเขตของแคว้น เจ้าควรรู้เอาไว้ว่าเมื่อเรายึดครองต้าโจวสำเร็จ เป่ยโม่จะมีพื้นที่เพิ่มมากกว่าครึ่งหนึ่ง และมันจะเป็นความดีความชอบของตระกูลฉิน ทำให้ตระกูลของเราถูกจดจำไปหลายชั่วอายุคน! นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการมาตลอดรึ? เจ้าไม่ต้องการบอกคนทั้งโลก ว่าแม้ฉินโจวจะเป็นสตรี แต่นางก็สามารถประสบความสำเร็จได้อย่างผ่าเผยหรือ?”

ฉินโจวมองดูใบหน้าที่ฉายแววตื่นเต้นปนโกรธเกรี้ยวของปู่ ทันใดนั้นนางก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ถูกต้อง มันคือความต้องการของนาง แต่ความสำเร็จของนางจะต้องไม่แลกกับการเหยียบย่ำกระดูกของประชาชนชาวเป่ยโม่

นางรักเป่ยโม่และหวังที่จะขยายอาณาเขตของแคว้น นอกจากนี้นางยังต้องการเสาะหาดินแดนอุดมสมบูรณ์เพื่อประชาชน เพราะหวังว่าพวกเขาจะสามารถอยู่อาศัยและทำกินอย่างสงบสุข และพึงพอใจโดยไม่ต้องทนทุกข์จากการพลัดถิ่น

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้หากต้องการบรรลุอำนาจ นางจำต้องสละชีวิตประชาชนจำนวนมาก และนำเงินภาษีของทุกคนมาใช้ในการทำสงคราม ทำให้โรคระบาดที่กำลังแพร่กระจายถูกมองข้าม มันคือสิ่งที่นางต้องการจริง ๆ หรือ?

“ท่านปู่ เราไม่อาจทำเช่นนั้นได้นะเจ้าคะ!” ในชีวิตนี้ฉินโจวไม่เคยขัดคำสั่งปู่มาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่ทำเช่นนี้ นางจึงรู้สึกเศร้าอย่างยิ่ง แต่ก็จำเป็นต้องทำลงไป

แม่ทัพเฒ่าฉินแทบไม่เชื่อหูตนเอง “อะไรนะ? เจ้าทำไม่ได้รึ? เจ้าไม่เชื่อฟังข้าแล้วหรือ?”

เขาสะเทือนใจอย่างมากจนสำลัก เขาเริ่มไออย่างรุนแรงจนน้ำตาไหลออกมา

“ท่านปู่!” ฉินโจวลูบหลังเขาอย่างรวดเร็ว “ท่านเป็นอะไรไป?”

แม่ทัพเฒ่าฉินไออย่างหนักจนรู้สึกเจ็บหน้าท้อง ในที่สุดเขาก็หยุดไอก่อนสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นปัดมือหลานสาวออก “เจ้าไม่ใช่หลานข้า ออกไปซะ!”

ฉินโจวมองเขาด้วยความเศร้าใจ “ท่านปู่!”

“หากเจ้ายังเรียกข้าว่าปู่ เจ้าก็ต้องฟังข้า” หลังจากแม่ทัพเฒ่าฉินรู้สึกสะเทือนใจ ใบหน้าและดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดง ขณะที่ความปรารถนาและความโลภสะท้อนอยู่ในดวงตา

ฉินโจวนิ่งเงียบ นางไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ให้ท่านปู่ฟังอย่างไรดี

ดูเหมือนว่าท่านปู่ของนางจะอยู่ฝ่ายเดียวกับองค์จักรพรรดิ แต่เหตุใดท่านปู่ถึงสับสนเพียงนี้? เขาคอยสั่งสอนนางมาตลอดว่าแม่ทัพจะต้องให้ความสำคัญกับประชาชนเป็นอันดับแรก