บทที่ 117

มหาเสนาบดีเซี่ยเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้พาเซี่ยหลินกลับมาด้วย แต่เขาก็ไม่ได้กังวลและกล่าว "ให้เขาพักอยู่ในวังสักสองสามวัน อย่างไรเสียพระสนมเหมยก็โปรดปรานเขา”

พระสนมเหมยโปรดปรานเซี่ยหลินจริง ๆ แต่ก่อนพระสนมเหมยก็เรียกตัวให้เขาไปพักในวังสองสามวันเหมือนกัน เซี่ยหลินมีนิสัยที่เรียบง่าย แทบจะไม่มีใครที่จะไม่ชอบเขาเลย

เหล่าฟูเหรินกล่าวอืม "ก็ดี เด็กคนนี้ช่างเป็นที่นิยมชมชอบของผู้คนเสียจริง งั้นก็ให้เขาเล่นสนุกที่นั่นอยู่ข้างกายพระสนมเหมยไปอีกสักสองสามวันเถอะ จะได้สนิทสนมกับองค์ชายสามด้วย

หลิงหลงฟูเหรินไม่ได้ให้ความสนใจเรื่องของเซี่ยหลิน เพียงคิดถึงเรื่องของเฉินเอ้อเท่านั้น

ตั้งแต่คราวที่แล้วที่เขาถูกหลอก ก็เคยมาหานาง และก็เคยข่มขู่นาง บังคับให้นางนำเงินออกมาให้เขามากตั้งเท่าไรถึงจะสลัดเรื่องนี้ออกไปจากตัวได้

ใจนางรู้สึกรังเกียจในความโลภของเขาไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะ เห็นว่า...

ดังนั้น ครั้งนี้ช่างเหมาะเจาะยิงธนูนัดเดียวได้เหยี่ยวสองตัว นอกจากจะได้กำจัดหยวนซื่อแล้ว ยังได้ฆ่าเฉินเอ้อด้วย

เหล่าฟูเหรินกล่าวกับซุ่ยยู่ "เจ้าไปส่งข่าวที่เซี่ยจื้อย้วน บอกหยวนซื่อให้มาคำนับข้าในวันพรุ่งนี้ตอนเช้า

"รับทราบ!" ซุ่ยยู่ตอบ

"ท่านแม่ เรื่องนี้ทำไปเพื่ออะไร?" มหาเสนาบดีเซี่ยกล่าวถามอย่างไม่เข้าใจ ท่านแม่ไม่อยากจะพบเจอหยวนซื่อมาโดยตลอด พอนางมาคำนับท่านแม่ก็ดูจะไม่ค่อยจะมีความสุขเลย

เหล่าฟูเหริน มองเขาเบา ๆ "เมื่อนางมาคำนับข้าที่นี่ แน่นอนว่าข้าจะต้องมีเรื่องให้นางทำ สามารถสะกดรอยตามนางไปได้ ถ้าตอนนี้ฟูเหรินของเจ้ามีแผนกการอะไร ความได้เปรียบก็จะตกอยู่ในมือพวกเรา

มหาเสนาบดีเซี่ยเข้าใจได้ในทันที "ยังคงเป็นท่านแม่ที่คิดอย่างรอบคอบ"

เหล่าฟูเหรินสูดหายใจแรง "หรือเจ้าคิดว่าลำพังนางจะทำให้หยวนซื่อออกมาได้อย่างนั้นเหรอ? เจ้าควรใจเย็นลงหน่อย อย่ามักง่าย ตัดสินใจผิดพลาด”

หลิงหลงฟูเหรินทำใจให้ชอบแม่สามีผู้นี้ไม่ได้จริง ๆ หลายปีมานี้ ในใจรู้สึกเบื่อหน่ายเป็นอย่างยิ่ง แต่ว่าอยู่ในจวนแห่งนี้เหล่าฟูเหรินมีสิทธิ์มีเสียงมากที่สุด