บทที่ 119

สตรีผู้นี้หวดแซ่ม้า จงใจยกมือขึ้นให้เหมือนกำลังจะหวดไปที่บนตัวจื่ออานยังไงยังงั้น บนหน้าผุดรอยยิ้มร้ายกาจขึ้นมา

ทว่าจื่ออานนิ่งสงบไม่เคลื่อนไหว นางอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาอย่างเบื่อหน่าย "ไม่เห็นจะสนุกเลยสักนิดเดียว"

อ๋องอันที่เห็นจื่ออาน ก็เบี่ยงตัวลงจากม้า "เจ้ามาแล้วเหรอ? "

จื่ออานโค้งตัว "คับนับท่านอ๋อง"

"มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ?” คนเฝ้าประตูก้าวเข้ามาดึงม้า อ๋องอันตบหลังมันให้เขาพามันไป แล้วก็พูดกับสตรีคนนั้น "เจ้าเข้าไปก่อน เดี๋ยวข้าตามเข้าไป"

สตรีนางนี้กล่าวอย่างแง่งอน "เร็ว ๆ นะ ถ้าช้าล่ะก็ข้าจะฆ่าเจ้า”

อ๋องชินอันมองไปที่นาง "พอได้แล้ว อีกเดี๋ยวข้าตามไป จะกล้าให้กู่หน่ายนายของพวกเรารออยู่ลำพังได้อย่างไร?"

สตรีนางนี้หายใจแรง หันหลังแล้วเดินเข้าไป

อ๋องอันยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง แล้วกล่าวกับจื่ออาน "พาม้าไปผูกไว้ให้ดี เข้าไปข้างในกันเถอะ"

จื่ออานเจอกับตัวละครที่เหมือนกับนักรบ ในใจรู้สึกหวั่นเกรง ทำตามที่เขาพูดจื่ออานผูกม้าไว้ที่หน้าประตู ตามอ๋องอันเข้าไปด้านใน

องครักษ์ของอ๋องอันกล่าวต้อนรับ"ท่านอ๋องกลับมาแล้ว?"

"ต้าจิน สั่งคนให้ไปต้มชาหลงจิ่งมาให้คุณหนูใหญ่หน่อย" อ๋องอันก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปด้านใน ปากก็สั่งไปพลาง

"พ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์รับคำสั่ง เพียงว่าใบหน้ากลับดูประหลาดใจเล็กน้อย

จื่ออานเหลือบมองใบหน้าขององครักษ์ ในใจก็แอบสงสัย เขาประหลาดใจอะไร?

แน่นอนว่าจื่ออานไม่รู้ว่า สองสามปีมานี้อ๋องอันไม่รับแขกเลย กล่าวคือมีคนมาหาก็ไม่ได้ให้เตรียมชาให้ จากคำพูดของอ๋องอัน ถ้าเกิดเลี้ยงชา นั่นจะทำให้คน ๆ นี้คิดว่าตนเองเป็นคนสำคัญ และจะมารบกวนบ่อย ๆ

เข้ามาที่ห้องโถงใหญ่ อ๋องอันนั่งที่เก้าอี้นั่งไม้โบราณ ถอดแหวนออกจากนิ้วแล้วค่อย ๆ เช็ด เขาไม่ได้มองไปที่จื่ออาน และกล่าว "มีเรื่องอะไรเหรอ?”

จื่ออานลังเลเล็กน้อย ยังไม่รู้เลยว่าควรพูดดีไหม อ๋องอันก็พูดขึ้นมาอีก "ไม่ต้องพูดอ้อมค้อม ให้พูดเนื้อหาสำคัญ"

เมื่อจื่ออานได้ยินคำพูดของเขา นางก็เงยหน้าขึ้นและมองตรงไปที่อ๋องอัน "ท่านอ๋อง ที่หม่อมฉันมาที่นี่ก็เพราะมีเรื่องจะขอร้องเพคะ"

“ประโยคนี้มันอ้อมค้อม พูดสิ่งที่ต้องการมาตรง ๆ" อ๋องอันกล่าวเบา ๆ