บทที่ 126

เซียวท่ากล่าวอย่างเย็นชาว่า “มีหนอนบ่อนไส้”

องค์ชายอานตกใจ “หนอนบ่อนไส้หรือ?”

“ถ้าไม่มีหนอนบ่อนไส้แล้วจะค้นพบการกระทำนี้ได้อย่างไร? การกระทำนี้เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ นอกจากมีคนนอกไม่กี่คน ก็ยังไม่มีใครรู้”

“เจ้าหมายถึง” องค์ชายอานลดเสียงลง “ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บข้างนอกนั้น มีใครเป็นหนอนบ่อนไส้หรือไม่”

“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ หนอนบ่อนไส้ตายแล้ว” ดวงตาของเซียวท่าเย็นชา “หม่อมฉันทรงตรวจสอบร่างของผู้ตายแล้ว หนึ่งในนั้นมีรอยสักชื่อที่ฝ่าเท้า ซึ่งเหมือนกับรอยสักชื่อเหลียงจื่อของศัตรูที่เราพบในเหมียวซาน”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จื่ออานก็เงยหน้าขึ้นและมองไปที่เซียวท่าด้วยความประหลาดใจ เหลียงจื่อ? หรือจะเป็นคนของอ๋องเหลียง? แต่อ๋องเหลียงยังคงประชวรอยู่ มู่หรงเจี๋ยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับอ๋องเหลียง เหตุใดอ๋องเหลียงจึงคิดจะฆ่ามู่หรงเจี๋ย

องค์ชายอานพูดว่า “ตายแล้ว ก็ไม่มีทางสืบสาวเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้อย่างนั้นสินะ”

“คราวนี้พวกเขาทำให้คนของเราพ่ายแพ้ ยังทำให้องค์ชายบาดเจ็บ อีกทั้งยังฆ่าปิดปากหนอนบ่อนไส้อีก” เซียวท่ากล่าว

องค์ชายอานไม่พูด ขมวดคิ้วและมองมู่หรงเจี๋ยอย่างกังวลใจ

มู่หรงจ้วงจ้วงปกป้องมู่หรงเจี๋ย บางครั้งก็เช็ดใบหน้าให้ บางครั้งถูมือของเขาให้ แล้วกล่าวว่า “มือนี้ควรจะอุ่นหน่อย ถ้าเย็นมันจะทำให้คนอื่นกลัว”

จื่ออานกำลังนั่งงอตัวอยู่บนเก้าอี้ กอดเข่า ท่านี้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย เธอได้ดูแลปัญหาที่เหมาะสมและไม่เหมาะสมเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เวลาของการรอคอยนั้นเป็นสิ่งที่ยากที่จะทนได้

เพิ่งจะเย็บแผลเสร็จ ร่างกายยังขยับไม่ได้ ดังนั้นจึงไม่มีทางที่จะเย็บแผลที่หลังได้ ทำได้เพียงแค่รอ

ทุกคนคิดว่าจื่ออานจะทำอย่างอื่นอีก ดังนั้นพวกเขาจึงรอเธออยู่ตลอด แต่เมื่อเห็นเธอนั่งงอตัวอยู่บนเก้าอี้ ไม่คิดจะทำอะไรเลย ทุกคนก็เข้าใจว่าตอนนี้ไม่มีอะไรจะต้องทำแล้ว

เซียวท่ามองไปที่จื่ออาน และถามอย่างกังวลใจว่า “สรุปแล้วว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง? ดีหรือไม่ดี เจ้าช่วยพูดอะไรสักหน่อยเถอะ?”

จื่ออานเงยหน้าขึ้น เพียงรู้สึกว่าคนตรงหน้าเขาเลือนรางเล็กน้อย ราวกับว่ามีคนกำลังให้กำเนิดลูกสองคน…