บทที่ 128

เขาเหลือบมองจื่ออานอย่างเย็นชา “เอาเถอะ ข้าไปจะดูให้ เจ้ายังต้องการอะไรอีก? หรือว่าอยากกินอะไรสักหน่อยไหม?”

จื่ออานหิวแล้ว ตอนเย็นก็ยังไม่ได้กินอะไรเข้าไป จนถึงตอนนี้ เมื่อก่อนต่อให้งานจะยุ่งขนาดไหน เขาล้วนต้องมีอะไรกิน แต่ตอนนี้รู้ชัดเจนแล้วว่าตัวเองต้องการใช้พละกำลัง การอยากอาหารกลับไม่มีเลยสักนิด

“เตรียมมาให้นางสักหน่อยเถอะ” มู่หรงจ้วงจ้วงพูดกับข้ารับใช้

ข้ารับใช้ตอบรับแล้วออกไป

อาหารมาพร้อมแล้ว จื่ออานมองไปที่อาหารที่ค่อนข้างหลากหลายและหรูหรา เธอจำขึ้นมาได้ว่าในช่วงสองสามวันในสมัยก่อน เวลารับประทานอาหารของเธออยู่ที่หน้าเตียงของโรงพยาบาล เธอแทบจะไม่ได้กินอาหารตามปกติเลย

“กินสิ หรือว่ายังไม่ถูกใจเหรอ?” เซียวท่ามองไปที่จื่ออาน

เหล้าขาวก็เอามาให้แล้ว จื่ออานหยิบทรัพย์สมบัติออกมาแล้วเดินไปที่ด้านหน้าของเทียน วางเข็มยาวเผาบนเปลวไฟ แล้วจุ่มลงในเหล้าขาว

เธอนั่งลงและหยิบซาลาเปานึ่งขึ้นมากัดทีละคำ และพยายามกลืนมันลงไป

กินหมดไปหนึ่งลูก แล้วกินอีกลูก เหมือนกับการทำภารกิจ หลังจากกินซาลาเปาสามลูกในชามหมดแล้ว กับข้าวในจานก็ไม่แตะเลย

น้ำในบ่อวางอยู่บนอ่างล้างหน้า เธอเดินผ่านไป จุ่มมือลงในน้ำ แขนเสื้อก็เปียกเล็กน้อย เธอจึงม้วนแขนเสื้อขึ้น ปรากฎให้เห็นข้อมือของเธอ

เซียวท่ามองดูอย่างร้อนใจ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ข้อมือที่ดูเป็นธรรมชาตินั้นเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น มีทั้งรอยเก่าและใหม่ บางส่วนยังเป็นสีแดง และบางส่วนมีคราบเกรอะกรัง