บทที่ 131

ความหวังดีของคนเฝ้าประตู กลับถูกมู่หรงจ้วงจ้วงเข้าใจผิด เธอก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว และพูดอย่างเย็นชาว่า “มันยังไงเล่า? ไม่ได้กลับมาทั้งคืนมันเป็นความผิดพลาดที่ร้ายแรงงั้นหรือ?”

จื่ออานดึงเธอออกไป เธอลดเสียงลง แล้วพูดว่า "เขาแค่หวังดี อย่าเพิ่งเข้าใจผิด”

มู่หรงจ้วงจ้วงมองเธออย่างแปลกใจ “เจ้าต้องกลับบ้านตัวเองอย่างลับ ๆ ล่อ ๆอย่างนั้นหรือ?”

จื่ออานกล่าวว่า “ไม่ได้ลับ ๆ ล่อ ๆ ข้าแค่ไม่อยากมีปัญหา ข้าเหนื่อย”

พูดจบเธอก็ดึงนาง และเดินจากไป

เธอไม่ได้ตั้งใจจะให้มู่หรงจ้วงจวงเข้ามา แต่เธอยังคงพูดยืนยันบนรถม้าว่าองค์ชายอานใช้ให้เธอเฝ้าดูจื่ออานจนกว่าจะนอนหลับ มันเป็นสิ่งที่เธอต้องทำ

ทันทีที่ทั้งสองเดินไปที่ทางเดิน พวกเขาก็ได้ยินเสียงพูดจาที่ทำให้คนอื่นเจ็บปวดดังขึ้น “คุณหนูใหญ่ทำไมถึงตื่นเช้าจังเจ้าค่ะ? หรือว่าเมื่อคืนไม่ได้กลับ?”

จื่ออานสาปแช่งอย่างลับ ๆ ไม่มีเวลาที่จะค้นหาหนังสือ

มู่หรงจ้วงจ้วงหันศีรษะ มองดูผู้คนที่อยู่ข้างหลังเขา พบว่าหญิงวัยกลางคนคนนี้กำลังถือดอกบัวที่เพิ่งหยิบขึ้นมาใหม่อยู่ในมือ ยังมีหยดน้ำอยู่บนดอกบัว คิดดูแล้วเขาน่าจะเป็นข้ารับใช้ในบ้าน

เธอพูดว่า “คุณหนูใหญ่อยู่ที่ไหน เจ้าช่วยไปถามให้หน่อยสิ?”

ป้าชุ่ยหยูมองมาที่มู่หรงจ้วงจ้วง เธอไม่เคยเห็นจ้วงจ้วงมาก่อน เป็นธรรมดาที่ไม่รู้ว่าเธอเป็นธิดาที่โดดเด่นที่สุดในสมัยนี้ เมื่อเห็นว่าชุดที่เธอสวมไม่ได้หรูหรามาก จึงคิดว่ามันเป็นหญิงสาวที่ธรรมดา ประจวบเหมาะกับเห็นอารมณ์ของเธอ จึงเชื่อว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี

เธอไม่สนใจจ้วงจ้วง เพียงแค่มองไปที่จื่ออาน แล้วพูดว่า "คุณหนูใหญ่ไปมาหาสู่กับคนที่มีฐานะทางสังคมดีกว่า อย่าคิดจะเอาแต่ใจ เมื่อคืนก็ไม่ได้กลับมา มันเป็นเรื่องที่ไม่ดีเอาซะเลยนะ”

จื่ออานยังไม่ทันได้ตอบ จ้วงจ้วงก็รู้สึกไม่มีความสุขไปแล้ว “แล้วมันเรื่องอะไรของเจ้าเล่า? ไสหัวไปไกล ๆ อย่ามาขวางทางข้า ควรจะกลับไปทำหน้าที่ของเจ้าซะ”