บทที่ 133

จื่ออานเดินเข้าไปรับหนังสือมาจากมือของเธอ

พูดถึงหนังสือนี้ จริง ๆ แล้วเป็นหนังสือที่บางมาก ตัวอักษรก็ไม่ได้เป็นตัวพิมพ์เรียงกัน แต่เป็นการเขียนด้วยมือ

ลายมือนั้นเลือนลางมาก หน้าปกหนังสือมองยังไงก็ไม่ชัดเจน

ในหนังสือมีรูปวาดที่วาดได้แบบลวก ๆ ผู้เขียนนี้คิดว่าไม่มีความชำนาญ

ตัวอักษรนั้นเขียนลวก ๆ ราวกับงูคดเคี้ยวบนกระดาษ แต่มองเห็นได้เลือนลาง

แต่สิ่งที่ทำให้จื่ออานตกใจก็คือ หนังสือเล่มนี้ไม่ได้ใช้ตัวอักษรดั้งเดิม แต่ใช้ตัวอักษรที่เรียบง่าย

เธอจำคำเหล่านี้ได้ในทันที หนังสือบอกว่าที่ปักกิ่งมีภูเขาอยู่ด้านนอก ภูเขานี้ชื่อฮานซาน บนภูเขาฮานซานมีบ่อน้ำ ชื่อว่า บ่อผีและบ่อยา มีคนสองคนอาศัยอยู่ข้างบ่อยา หนึ่งในนั้นคือ หวงไท่โฮ่วหลงจ่านเหยียน และอีกคนหนึ่งคือทาสรับใช้ของเธอชื่ออาเซ๋อ

ส่วนใหญ่ในหนังสือแนะนำผลกระทบของบ่อยา ภูเขาที่เย็นยะเยือกนี้มีชื่อว่าฮานซาน ไม่ใช่ภูเขาน้ำแข็ง หญ้าและต้นไม้ทุกต้นบนภูเขาเป็นยา น้ำจากภูเขาทะลักเข้ามา หยดทีละหยดบนที่ลุ่มต่ำ เกิดเป็นบ่อน้ำ บ่อน้ำนี้จึงถูกเรียกว่าบ่อยา

น้ำในบ่อยานั้น สามารถถอนพิษจากการบาดเจ็บได้ แม้แต่คนที่กำลังจะตายก็รักษาได้ รักษาได้ด้วยการแช่ตัวในบ่อยาเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ก็สามารถรักษาให้หายขาดได้

จื่ออานปิดหนังสือ รู้สึกตกตะลึงอยู่ในใจ

เพราะประโยคสุดท้ายบอกว่าแช่ตัวในบ่อยาเป็นชั่วโมง ไม่ใช่สองชั่วโมง

เวลาที่นี่นับเป็นชั่วโมง ไม่ใช่เวลาตกฟาก

หัวใจของเธอเต้นแรง และถามหยวนซื่อว่า “ท่านได้หนังสือเล่มนี้มาจากที่ใด?”