บทที่ 139

สีหน้าของมู่หรงจ้วงจ้วงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “อาต๋า? คุณพระ!”

ซูชิงเตะกระถางดอกไม้ และพูดอย่างดุเดือด “ข้าจะไม่ปล่อยเขาไป”

“ใครคืออาต๋า?” จื่ออานเห็นว่าสีหน้าของมู่หรงจ้วงจ้วงดูแย่ รู้ว่าชายผู้นี้ที่ชื่อว่าอาต๋า ต้องไม่ใช่คนธรรมดา

มู่หรงจ้วงจ้วงเศร้าเล็กน้อย “อาต๋าเป็นพี่ชายของหนี่หรง ฟูเหรินของอาต๋าเสียชีวิตด้วยอาการป่วยเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้อาต๋าก็มาตายอีก ทิ้งลูกชายไว้ข้างหลังและกลายเป็นเด็กกำพร้า มันเป็นเรื่องที่น่าสังเวชจริง ๆ”

คำว่าเด็กกำพร้าสัมผัสเข้ามาหัวใจของจื่ออาน

เธอเป็นเด็กกำพร้าและรู้ว่าชีวิตที่ไร้พ่อแม่นั้นช่างน่าสังเวชเพียงใด

จื่ออานถามว่า “ท่านพาข้าไปดูอาต๋าได้ไหม?”

ซูชิงมองดูเธอ “มีอะไรน่ามองงั้นหรือ? คนก็ไม่อยู่แล้ว!”

จื่ออานกล่าวว่า “ช่วยพาข้าไปดูหน่อย”

มู่หรงจ้วงจ้วงกล่าวว่า “พานางไปเถอะ บางทีอาจยังมีชีวิตที่ริบหรี่ก็ได้”

ซูชิงกล่าวว่า “พวกเจ้าไปกันเองเถอะ ข้าจะไม่ไปที่นั้นอีกแล้ว”

พี่น้องหลายคนกำลังดิ้นรนกับชีวิตและความตาย ซูชิงรู้สึกผิดมาก เพราะงานนี้เขาเป็นตัวสำรอง ไม่ใช่ตัวจริง เขารู้สึกว่าเขาได้ทำร้ายพี่น้อง

มู่หรงจ้วงจ้วงนำทางจื่ออานไปที่สวนด้านข้าง

สถานการณ์ของอาต๋านั้นอันตรายมาก ขาข้างหนึ่งของเขาถูกฟัน “หลากหลายประเภท” มีบาดแผลจากมีดและบาดแผลจากดาบ และมีบาดแผลมากมายบนร่างกายของเขา ซึ่งทั้งหมดบาดเจ็บที่กระดูกและปอด

“นานแล้วยังไม่ตื่น เกรงว่าจะไม่ได้การแล้ว” หมอที่ดูแลอาต๋าพูดกับจื่ออาน

“ทำไมถึงบาดเจ็บหนักขนาดนี้?” จื่ออานมองดูก็รู้สึกตกใจ มีบาดแผลอย่างน้อยยี่สิบแผล