บทที่ 14

ประตูห้องน้ำเปิดเอง เสียงดัง “ปั้ง” และซอกประตูก็ขยายออกอย่างช้า ๆ มองเห็นเงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ด้านในเซี่ยฉวนดีใจมากเมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ และกำลังจะคว้าคน ๆ นั้นออกมาด้วยมือเดียว แต่กลับเห็นหัวสีดำโผล่ออกมาอย่างช้า ๆ

“นายน้อยหรอกรึ?” มือของเซี่ยฉวนหดกลับไป ตามองไปที่นายน้อยนายน้อยเซี่ยหลินด้วยความประหลาดใจ

เซี่ยหลินเป็นน้องชายชายฝาแฝดของเซี่ยหว่านเอ๋อร์

ตอนที่เขายังเด็กเซี่ยหลินเคยมีไข้สูงเมื่อ หลังจากที่เขาหายดีแล้ว ทักษะทางความคิดวิเคราะห์ของเขาค่อนข้างต่ำ แม้ว่าจะพบหมอหลายคนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แม้แต่หมอหลวงก็บอกว่า ทักษะทางความคิดวิเคราะห์ของเขายังคงอยู่ที่อายุประมาณแปดขวบ

“เจ้าหมาเซี่ยฉวน เจ้าแอบดู แม้แต่นายน้อยที่นั่งยอง ๆ อยู่ในห้องส้วมเลยรึ? ข้าจะบอกท่านพ่อ ออกไป!” เซี่ยหลินโกรธ และโยนกระดาษฟางกองหนึ่งออกมาลงที่ใบหน้าของเซี่ยฉวน

“นายน้อย ข้าขออภัย เป็นความผิดของข้ารับใช้ คิดว่ามีแมวป่าอยู่ข้างใน!” เซี่ยฉวนรู้ว่าอารมณ์ของนายน้อยนั้นไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ดังนั้นเขาจึงยอมรับผิดทันทีและปิดประตูห้องน้ำ

อย่างไรก็ตาม ในใจก็มีความสงสัยว่า ทำไมนายน้อยจึงมาเข้าส้วมที่นี่?

จื่ออานก็ประหลาดใจเช่นกัน ตอนที่เธอผลักเฉินเอ้อร์ เข้าไป ห้องส้วมก็ว่างเปล่า นายน้อยเซี่ยหลินเข้ามาเมื่อไหร่กัน?

เซี่ยหลินอยู่ข้างใน แล้วเฉินเอ้อร์ล่ะ?

“ออกไปจากที่นี่ ออกไป อย่ามาแอบมองดูข้า!” เซี่ยหลินตะโกนอยู่ข้างใน และผายลมเสียงดัง

เซี่ยฉวนบีบจมูกของเขาและยกมือขึ้น พร้อมส่งสัญญาณมือรีบออกไปกับพรรคพวก

ไม่นาน ชุ่ยหยูก็จากไปพร้อมกับผู้คนจากหมู่บ้านผ้าไหม

จื่ออานดูที่ห้องส้วม แล้วรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อคุยกับชู่อวี่ “นี่มันกระจัดกระจายเกินไป เจ้าไปต้มน้ำเดือดมาให้แม่ข้าฝานชาไป”

ใบหน้าของชู่อวี่ซีดเล็กน้อย โดยปกติแล้วนางไม่กล้าละเลยคำสั่งของจื่ออาน ด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดี นางจึงไป

จื่ออานรอให้แน่ใจว่าทุกคนได้ออกไปแล้ว ก่อนที่จะเดินไปที่ส้วม

เธอเคาะประตูเบา ๆ “นายน้อยหลิน เจ้ายังอยู่ไหม”

เซี่ยหลินถามด้วยน้ำเสียงทื่อ “พี่สาว พวกคนเลวหายไปหมดแล้วหรือ?”

“ไปแล้วล่ะ!” จื่ออานพูดเบา ๆ

เซี่ยหลินเปิดประตู จื่ออานมองเข้าไป เฉินเอ้อร์ซ่อนตัวอยู่ในมุม มีอาการสั่นเทา ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวทีเดียว

ตามความทรงจำของเจ้าของเดิม จื่ออานรู้ว่าเซี่ยหลินเป็นเด็กปัญญาอ่อน แต่เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้าของเดิม

“นายน้อย ทำไมเจ้าถึงมาเข้าห้องน้ำที่นี่ได้ล่ะ?” จื่ออานประคองเขาออกมา และปัดฝุ่นออกจากร่างกายของเขา

เซี่นหลินกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “เมื่อข้าเห็นเซี่ยฉวนพาคนมามากมาย ข้ารู้ว่ามันต้องเป็นปัญหาสำหรับพี่สาวของข้า ซึ่งก็เคยเป็นแบบนั้นมาก่อน

จื่ออานรู้ว่า เซี่ยฉวนคนนี้มารังควานเจ้าของดั้งเดิมไม่ใช่วัน หรือสองวัน เขาอาจได้รับคำสั่งจากหลิงหลงฟูเหริน แต่เด็กชายโง่ ๆ อย่างเซี่ยหลินกลับมีความคิดที่จะปกป้องพี่สาวของเขา

หลังจากที่จื่ออานผ่านเข้ามา ความทรงจำของเจ้าของเดิมในใจก็ชัดเจนขึ้น ความอบอุ่นและความเย็นของจวนแห่งนี้ก็หยดลงที่ดวงใจ เมื่อเห็นความใจดีของเด็กโง่คนนี้ จื่ออานก็อดรู้สึกหวั่นไหวไม่ได้

“ใช่สิ แล้วนายน้อย รู้จักคนในห้องน้ำเมื่อครู่ไหม?” จื่ออานถาม

“เฉินเอ้อร์!” เซี่ยหลินชี้ไปที่เฉินเอ้อร์ และพูดอย่างมีชัย

เฉินเอ้อร์เดินออกไปอย่างสั่นสะท้าน มองไปรอบ ๆ อย่างลุกลี้ลุกลน จากนั้นจึงลดเสียงลงแล้วถามว่า “เกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้น?”

จื่ออานพูดกับเซี่ยหลิน “นายน้อยกลับไปก่อน อย่าบอกใครเรื่องเฉินเอ้อร์นะ แม้แต่แม่ของเจ้าก็ไม่สามารถบอกได้ ไม่เช่นนั้นเซี่ยฉวนจะเข้ามารังแกพี่สาวอีก”