บทที่ 141

ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่าจื่ออานได้ผลักกุ้ยไท่เฟย

อ๋องอันรีบเข้าไปช่วยพยุงตัวนาง “ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม? จะล้มหรือเปล่า?”

กุ้ยไท่เฟยโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ในชีวิตนี้ของนางยังไม่เคยถูกรังแกและเหยียดหยามเช่นนี้มาก่อน? นางจะอดทนได้เช่นไร? กัดฟันแล้วกล่าว“พวกเจ้าจับตัวนางแล้วพาไปส่งที่จวนอ๋องให้ข้า แล้วข้านี่แหละจะสั่งสอนนางแทนบิดาของนางเอง”

จื่ออานถูกฉุดลากตัวออกไป มู่หรงจ้วงจ้วงก็อยากช่วยขอร้องให้ แต่ว่า จื่ออานได้ผลักกุ้ยไท่เฟย นางคงช่วยขอร้องให้ไม่ไหว ได้แต่มองดูจื่ออานถูกพาตัวไปเท่านั้น

หลังจากที่จื่ออานถูกพาตัวไปแล้ว กุ้ยไท่เฟยก็ได้สั่งให้นำตัวมู่หรงเจี๋ยกลับไปรักษาที่จวนอ๋องโดยทันที

“ไท่เฟย ข้าขอแนะว่าตอนนี้ไม่ควรเคลื่อนย้ายตัวเขาเพื่อป้องกันไม่ให้เขาได้รับบาดเจ็บมากกว่าเดิม” อ๋องอันกล่าว

กุ้ยไท่เฟยกล่าวอย่างเย็นชา "อยู่ที่นี่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรดีขึ้นมา ข้าจะพาอาเจี๋ยกลับจวน แล้วค่อยเชิญหมอหลวงจากในวังให้ไปรักษาเขา"

นักพรตที่ถูกคลายจุดแล้วคนนั้นก็พูดเสริม "ทำถูกแล้ว กุ้ยไท่เฟย ที่จวนอ๋องตอนนี้เป็นจุดศูนย์รวมพลังชี่ อยู่ที่จวนอ๋องเขาจะได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์ อาตมาเองก็จะร่วมรักษากับหมอหลวงด้วยอย่างแน่นอน และเมื่อคำนวณดูแล้ว เคราะห์ร้ายครั้งนี้ของท่านอ๋อง จะกลับจากร้ายกลายเป็นดีได้"

เซียวท่าพอได้ยินว่าจะตามหมอหลวง ก็พูดขัดขึ้นมาทันที "กุ้ยไท่เฟย เรื่องที่ท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บ ไม่อาจแพร่งพรายให้ใครรู้ได้ และก็ไม่อาจให้ทางในวังรู้ได้เช่นกัน"

"เหลวไหล" กุ้ยไท่เฟยน้ำเสียงเย็นชา "ให้ทางในวังรู้แล้วมันจะเป็นยังไง? ตอนนี้หมอในสำนักฮุ่ยหมินก็รู้เรื่องกันหมดแล้วมิใช่หรือ?