บทที่ 146

หวงไท่โฮ่วเพียงกล่าวว่า "ได้ เจ้าคอยเฝ้าเขาไว้ ดูแลเขาให้ดี อย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขาทั้งนั้น"

ประโยคสุดท้ายนี้ นางสะอื้นไห้กล่าว

ตอนที่หวงไท่โฮ่วเดินไป ก็มองไปที่กุ้ยไท่เฟย นางก็คำนับแต่ใบหน้านางกลับแลดูดื้อรั้น "น้อมส่งหวงไท่โฮ่ว!"

หวงไท่โฮ่วโกรธจนหน้าเขียว เดินออกไปพร้อมกับสะบัดแขนเสื้อ

มู่หรงจ้วงจ้วงมองไปที่กุ้ยไท่เฟย “คุ้มกันแล้วเหรอที่ท่านทำเช่นนี้? ไท่โฮ่วไม่ได้มีความคิดที่ชั่วร้าย นางแค่มาดูอาการของอาเจี๋ย…”

“นางน่ะเหรอมาดูอาการของอาเจี๋ย? นางมาที่นี่เพื่อขอร้องเรื่องเซี่ยจื่ออาน หากนางคิดถึงเรื่องของอาเจี๋ยจริง ๆ นางก็ควรนำยาอันล้ำค่าออกจากวังมามอบให้อาเจี๋ย แต่นางมามือเปล่า" กุ้ยไท่เฟยกล่าวอย่างเย็นชา

มู่หรงจ้วงจ้วงรู้สึกงง “ยาล้ำค่าอะไร? ในวังมียาอะไร ในจวนอ๋องก็ล้วนมียานั้น ๆ ท่านจะคิดทุกเรื่องให้มันได้อะไรขึ้นมา?”

“จริงเหรอ” กุ้ยไท่เฟยนั่งลงที่ขอบเตียง ใบหน้าเย็นชาไม่อยากพูดจากับมู่หรงจ้วงจ้วง “เจ้าก็ออกไปด้วย”

มู่หรงจ้วงจ้วงออกไปอย่างโกรธ ๆ แต่นางยังไม่จากไป นั่งกังวลยุที่ในลานของจวน

อาการบาดเจ็บของมู่หรงเจี๋ยแย่ลงในตอนกลางคืน โดยมีไข้สูงและเป็นตะคริว อาเจียนออกมาเป็นเลือด หายใจช้าลงเรื่อย ๆ

หยวนพ่านกล่าวชี้ชัดว่าไม่ควรย้ายท่านอ๋องกลับมา เพราะอาการบาดเจ็บสาหัสเกินไป หลังจากการเคลื่อนย้ายทำให้บาดแผลบางส่วนฉีกออก และมีการติดเชื้ออย่างรุนแรง

นักพรตกลับกล่าวตอกกลับอย่างเย็นชา “วันนั้นอยู่จวนแม่ทัพ หมอจากสำนักฮุยหมินต่างบอกว่าช่วยไม่ได้แล้ว และอยู่ได้ไม่ถึงสิบสองชั่วยาม แต่ว่าพอกลับมาที่จวนก็อยู่ได้ถึงสองวันแล้ว นั่นเป็นเพราะยาผงของข้าได้ผล"