บทที่ 163

ดวงตาของหวงไท่โฮ่วเป็นประกาย “องค์ชายสามหรือ?”

ซุนกงกงตรัสว่า “พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายสามของพระสนมเหมย พวกเขามีความสัมพันธ์กันอยู่”

หวงไท่โฮ่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบตรัสว่า “รีบไปเอาสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือมาเถิด”

“หวงไท่โฮ่วต้องการ...”

“เตรียมนกพิราบ ข้าต้องการไปที่ภูเขาฮานซาน” หวงไท่โฮ่วตกอยู่ในความตื่นตระหนก สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นี่ไม่ใช่เวลาที่จะตัดสินใจได้ เมื่อคนคนนั้นจากไป เขาก็ทิ้งนกพิราบไว้ และบอกว่าหากมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น นกพิราบจะส่งจดหมายไปให้ได้

ซุนกงกงตอบกลับ “พ่ะย่ะค่ะ!”

ไม่นานหลังจากปล่อยนกพิราบไป สถานการณ์ที่ซุนกงกงได้ตรัสไว้ก่อนหน้านี้ก็มาถึง

“กุ้ยไท่เฟยขอเข้าเฝ้าอยู่นอกตำหนักพ่ะย่ะค่ะ”

หวงไท่โฮ่วถอนหายใจยาวนึกถึงความโกรธของสองพี่น้องในวันนั้น แต่ที่นางมาในวันนี้จะไม่ให้เข้าเฝ้าก็คงไม่ได้ สุดท้ายพี่น้องนั้นก็ตัดไม่ขาด ดังนั้นไม่ว่านางจะเป็นยังไง คนเป็นพี่จะไม่ปลอบโยนได้อย่างไร

ซุนกงกงตรัสด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ถ้ากระหม่อมเดาไม่ผิด เกรงว่านางจะมาขอให้มีพระราชโองการให้อ๋องหนานหวายกลับมาที่เมืองหลวง”

หวงไท่โฮ่วส่ายหัว “ไม่ได้ ตอนนี้อ๋องแปดกลับมาเมืองหลวงไม่ได้ ไม่เช่นนั้น สถานการณ์จะยิ่งวุ่นวายมากขึ้น” หลังจากเงียบไป หวงไท่โฮ่วก็ตรัสอีกครั้งว่า “ข้าเกรงว่าเจ้าจะกังวลเกินไป นางน่าจะรู้อยู่แก่ใจ ยุคสมัยที่สงบสุขและรุ่งเรืองของอาเจี๋ยได้รับการรักษาไว้อย่างยากลําบาก นางรู้ความทะเยอทะยานของอ๋องแปด ข้าจะไม่ยอมให้อ๋องแปดกลับมาทำลายความพยายามของอาเจี๋ยเป็นอันขาด”

ซุนกงกงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นว่านางกำนัลได้นำตัวกุ้ยไท่เฟยเข้ามาแล้ว

วันนี้กุ้ยไท่เฟยสวมชุดผ้าแพรไหมสีดำมีเมฆมงคลขนาดใหญ่และนกกระเรียนปักอยู่ มีดอกเบญจมาศเล็ก ๆ ที่แขนเสื้อ ใบหน้าเศร้าหมอง นัยน์ตาแดงก่ำ ไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความแก่ชรา

หลังจากที่เธอเข้าไปในห้องโถง ยังไม่ทันได้พูดก็ถึงกับหลั่งน้ําตาออกมา

หวงไท่โฮ่วรู้สึกเสียใจสงสารน้องสาวของนางมาก นางรีบเข้าไปจับมือของนางเบา ๆ แต่น้ําตาของนางกลับไม่สามารถควบคุมได้ นางสะอึกสะอื้นและกล่าวว่า “เอาล่ะ หยุดร้องไห้ได้แล้ว มีข้าอยู่ตรงนี้”

กุ้ยไท่เฟยเงยหน้าขึ้น “ท่านพี่ไม่โกรธที่หม่อมฉันพูดจาล่วงเกินในวันนั้นหรือ ””