บทที่ 181

ในวันที่เก้าต้นเดือนมิถุนายน เป็นวันที่แปดแล้วที่ร่างของผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิหายไป

ราชทูตของเป่ยโม่ก็ได้มาถึงเมืองหลวง เขาก็คือท่านอ๋องฉีแห่งเป่ยโม่

เขาเป็นตัวแทนของเป่ยโมมาเจริญสัมพันธไมตรีต่อสนธิสัญญาพันธมิตรกับต้าโจว เมื่อสิบห้าปีที่แล้วทั้งสองฝ่ายได้ลงนามในข้อตกลงยุติสงครามเพื่อความสงบสุข และจะมีการต่ออายุสัญญาทุก ๆ สามปี

เมื่อผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิสิ้นพระชนม์ หน้าที่สำคัญในการต้อนรับราชทูตนั้นแน่นอนว่าจะต้องตกเป็นของหวงไท่โห่ว พระนางทรงมีพระราชเสาวนีย์ให้เจ้ากรมพิธีการ และใต้เท้าซุยสำนักเสนาบดีตรวจราชการไปรับคนที่ประตูเมือง จากนั้นจึงทรงให้องค์รัชทายาทนำอ๋องอันไปเป็นตัวแทนจัดงานเลี้ยงต้อนรับภายในวัง

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา อ๋องอันไม่เคยสนใจเรื่องราชกิจภายในราชสำนัก แต่เขาคุ้นเคยกับอ๋องฉีเป็นอย่างดี ดังนั้นจึงเป็นการเหมาะสมที่สุดที่จะให้เขาเตรียมการต้อนรับอ๋องฉี

เมื่อราชทูตเข้าสู่เมืองหลวง สนธิสัญญาพันธมิตรก็ได้ลงนามอีกครั้ง ดังนั้นราษฎรในเมืองหลวงจึงเต็มไปด้วยความปิติยินดี

เป่ยโม่เต็มไปด้วยม้าดี ดังนั้นครั้งนี้อ๋องฉีจึงนำม้าดีนับร้อยสายพันธุ์มาให้ ซึ่งพวกมันสามารถพัฒนาเป็นม้าศึกได้

เป่ยโม่เป็นชนเผ่าที่เก่งเรื่องทำสงคราม แต่ภายในสิบห้าปีก็พ่ายแพ้ให้กับทหารม้าเหล็กที่นำโดยอ๋องอัน เขาบังคับให้ท่านอ๋องแห่งเป่ยโม่ยอมจำนน

อย่างไรก็ตามราษฎรของเป่ยโม่ก็ไม่ได้เกลียดชังอ๋องอัน เนื่องจากท่านอ๋องแห่งเป่ยโม่ทำการศึกมาเป็นระยะนานติดต่อกันหลายปี ทำให้ราษฎรพลัดจากที่อยู่ไปอย่างสิ้นเนื้อประดาตัว อัตราการเกิดก็ไม่ดีนัก ในเวลานั้นผู้ชายที่เป็นเจริญวัยเกือบทั้งหมดในแคว้นถูกเกณฑ์เข้ากองทัพ ส่งผลให้อัตราการเกิดลดลงในเมืองเป่ยโม่หลายปี หลังจากนั้นเกิดความไม่สมดุลระหว่างชายและหญิงขึ้นอย่างร้ายแรง

ทหารม้าเหล็กของอ๋องอันขึ้นไปทางเหนือและโค่นท่านอ๋องแห่งเป่ยโม่ลงได้ และยังพิชิตบุรุษจากเป่ยโม่มาได้อีก บุรุษเหล่านั้นเคารพบูชาผู้ที่มีความสามารถมาโดยตลอด ดังนั้นอ๋องอันจึงกลายเป็นวีรบุรุษของเป่ยโม่ในทันที

แน่นอนว่าเขาจะเป็นวีรบุรุษในหมู่ประชาราษฎร์เท่านั้น คนในราชวงศ์ยังคงให้การสนับสนุนให้ทำสงคราม พวกเขายังคงหวั่นเกรงและเกลียดชังอ๋องอันอยู่มาก

อ๋องฉีอยู่ในกลุ่มคนที่ต้องการความสงบสุข ปีนั้นได้ลงนามในสนธิสัญญาพันธมิตร ทั้งสองต่างเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน จนแทบจะเป็นพี่น้องต่างสกุลกันอยู่แล้ว

เมื่อจัดงานเลี้ยงขึ้นในวัง พวกขุนนางก็ได้รับคำเชิญด้วยเช่นกัน และบรรดาผู้ที่คุกเข่าอยู่นอกตำหนักของไท่โฮ่วก็เข้าร่วมด้วย

อ๋องหนานหวายไม่ได้มาเข้าร่วม ดังน้้นหวงไท่โฮ่วจึงได้ส่งคนไปเชิญเขามา แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับมา นางไม่เห็นว่าเขาจะมา

หวงไท่โฮ่วคิดว่าเขาต้องการอยู่เป็นเพื่อนกุ้ยไท่เฟย จึงไม่อยากทำให้เขาลำบากใจ อย่างไรเสียก็มีเหล่าพระญาติและพวกข้าราชบริพารมากมาย นั่นก็เพียงพอแล้ว