บทที่ 194

อ๋องหนานหวายประสานมือตอบ “ทูลเสด็จแม่ ราชองครักษ์ระบุว่าคนเหล่านี้เป็นกลุ่มที่ซุ่มโจมตีเสด็จพี่ในวันนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

“อะไรนะ?”หวงไท่โฮ่วตกพระทัยมาก “สังหารคนของอาเจี๋ยหรือ?”

เหล่าขุนนางต่างตกตะลึง พวกเขามองคนพวกนั้นด้วยสายตาสงสัย

องค์ชายอันมองไปที่หนี่หรง หนี่หรงก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “ทูลหวงไท่โฮ่ว กระหม่อมจําคนเหล่านี้ที่ซุ่มโจมตีพวกเราอย่างเป็นอย่างดีพ่ะย่ะค่ะ”

เหลียงไท่ฟู่เยาะเย้ย “อ๋องหนานหวาย คนเหล่านี้คือคนที่สังหารผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดิ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับองค์รัชทายาทเล่า?”

อ๋องหนานหวายมองเขาด้วยสายตาเย็นชา แล้วกล่าวว่า “หลังจากการสอบสวน พวกเขาสารภาพว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ”

เหลียงไท่ฟู่ตกใจ แล้วเขาก็หัวเราะออกมา แล้วกล่าวว่า “ไร้สาระ มันไร้สาระมาก ท่านอ๋องพยายามจะบอกว่าข้าและองค์รัชทายาทอยู่เบื้องหลังงั้นหรือ ถ้าท่านต้องการใส่ร้ายองค์รัชทายาทและใส่ร้ายข้า ท่านต้องหาหลักฐานที่สำคัญมาว่ามันเป็นข้าและองค์รัชทายาทที่เป็นคนบงการ ท่านมันเป็นคนโง่จริง ๆ คิดจะมาหลอกลวงอย่างนั้นรึ?”

อ๋องหนานหวายยิ้มอย่างเย็นชา และหยิบกระดาษหัวจดหมายออกจากแขนเสื้อ สะบัดต่อหน้าเหลียงไท่ฟู่แล้วยื่นให้หวงไท่โฮ่ว “เสด็จแม่ นี่คือจดหมายที่พบจากมือสังหาร ท่านลองหาบัณฑิตมาตรวจสอบดู นี่คือลายมือของใคร!”

เมื่อเหลียงไท่ฟู่เห็นกระดาษจดหมายฉบับนั้นใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เป็นไปไม่ได้ จดหมายฉบับนี้เป็นจดหมายที่เขาเขียนขึ้นเองและมอบมันให้กับหัวหน้ามือสังหารที่ซุ่มโจมตี แต่ไม่มีใครที่คุกเข่าอยู่ที่นี่เป็นคนที่เขาพบ

ยิ่งกว่านั้นมือสังหารทั้งหมดที่เขาหามานั้นได้ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว

ไม่! หนี่หรงชี้ให้เห็นว่ามือสังหารเหล่านี้เป็นคนที่ดักซุ่มโจมตีผู้สำเร็จราชการในคืนนั้น หนี่หรงจะไม่ร่วมมือกับอ๋องหนานหวาย ในกรณีนี้คนกลุ่มนี้เป็นคนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างลึกลับในคืนนั้น

เหลียงไท่ฟู่มีสติทันที มองไปที่อ๋องหนานหวายอย่างกะทันหัน “ที่แท้…”

ที่แท้นักฆ่ากลุ่มที่สองในคืนนั้นเป็นคนของอ๋องหนานหวาย ไม่สิ...แม้แต่มือสังหารที่เขาพบก็คือคนของเขา ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะปล่อยข่าวให้คนของอ๋องหนานหวายรู้ได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น จดหมายนี้ตกไปอยู่ในมือพวกเขาได้อย่างไร?

แต่ไม่ถูกต้อง ตอนนั้นหนานไหวอ๋องยังไม่กลับเมืองหลวง เขาไม่ทันตั้งตัว แล้วจะเป็นใครกัน?