บทที่ 196

“ทุกคนลุกขึ้นเถิด!” มู่หรงเจี๋ยพูดเสียงเข้ม

เหล่าขุนนางนับร้อยคนลุกขึ้นยืน มู่หรงเจี๋ยยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ทุกคนนั่งลงอีกครั้ง เหล่าขุนนางต่างโค้งคํานับแล้วนั่งลง

มู่หรงเจี๋ยนั่งถัดจากหวงไท่โฮ่ว เหล่านางในภายในวังรีบจัดโต๊ะสำรับอาหาร เซียวท่าและซูชิงได้เดินลงไปนั่งที่ที่พวกเขาควรจะนั่งแล้ว จื่ออันจึงคิดจะจากไป

มู่หรงเจี๋ยเอื้อมมือออกไป และกล่าวว่า “จื่ออัน เจ้านั่งกับข้าด้วยกัน”

สายตาของทุกคนหยุดอยู่ที่จื่ออัน ผู้คนในที่นี้แทบทุกคนล้วนเคยพบนางตอนที่นางกลับใจจากการอภิเษกในวันนั้น แม้ว่าตอนนั้นจะรู้สึกว่านางน่าสงสาร แต่ก็เพียงมองนางด้วยแววตาที่มองดูละครเท่านั้น

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าหญิงสาวที่น่าสังเวชคนนี้จะยืนอยู่เคียงข้างผู้สําเร็จราชการในวันนี้

วันนั้นนางถอดผ้าคลุมหน้าสีแดงออก ดื้อรั้น เด็ดเดี่ยว หัวเต็มไปด้วยไข่มุกและหยก บนร่างมีผ้าแพรที่สวมใส่อย่างหรูหรา แต่ยังคงฟังจากคําพูดของนางว่าชะตาชีวิตมีมากมาย ลําบากยากเข็ญในจวน รู้สึกหนาวเหน็บอย่างยิ่ง

วันนี้นางสวมใส่เสื้อผ้าหยาบสีดำ ผมเผ้าดูช่างธรรมดาตามใจชอบ บนศีรษะมีเพียงปิ่นปักผมธรรมดาเพียงอันเดียว ไม่มีเครื่องประดับใด ๆ เป็นพิเศษ ทว่านางกลับดูสูงส่งและสง่างามถึงเพียงนี้ บุคลิกไม่ธรรมดา

ผู้ที่สนใจสามารถบอกได้ว่าอารมณ์นี้คล้ายคลึงกับหยวนซื่อมากเมื่อตอนยังเยาว์วัย

เซี่ยหว่านเอ๋อกำหมัดแน่น แล้วจ้องมองจื่ออันด้วยสายตาที่อิจฉา เเมื่อครู่ตอนที่นางประกาศเรื่องการแต่งงานระหว่างนางกับองค์รัชทายาท ก็ไม่มีใครสนใจมากนัก ต่อให้มองนางแล้ว นางก็เป็นเพียงการไหลเวียนไปอย่างเฉยเมยเท่านั้น เองที่นางแทบจะไม่รู้สึกถึงความโดดเด่นแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม เซี่ยจื่ออันยืนอยู่ตรงนั้นและดึงดูดความสนใจของทุกคน บางคนก็ถึงขั้นอุทานออกมา

อารมณ์ของมหาเสนาบดีเซี่ยซับซ้อนมาก เขาไม่คิดว่าเซี่ยจื่ออันและมู่หรงเจี๋ยจะยังมีชีวิตอยู่ อีกทั้งทั้งสองคนยังกลับมาด้วยกัน ผู้สําเร็จราชการบอกให้นางนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา ดูเหมือนว่าการแต่งงานครั้งนี้จะตัดสินแล้ว ในใจของเขาเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา ความหวาดกลัวนี้แฝงไว้ด้วยความรู้สึกคล้ายความสํานึกผิด หากรู้แต่แรกว่านางมีอนาคตเช่นนี้ หลายปีมานี้คงไม่เพิกเฉยต่อนางเช่นนี้