บทที่ 209

ไม่ช้าหยวนซื่อก็ตระหนักได้ถึงความจริง สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นนางก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง

“ข้ามองไม่เห็นแล้วใช่หรือไหม” น้ำเสียงของนางนิ่งสงบไร้ความสั่นไหว

จื่ออันเงียบไปครู่หนึ่งและกล่าวว่า "แค่ชั่วคราว อาจเป็นเพราะเส้นประสาทตาถูกกดทับอันเนื่องมาจากการที่สมองได้รับการกระทบกระเทือนจนบาดเจ็บ"

"อืม ไม่เป็นไร" นางกล่าว และคลำหามือของจื่ออันและจับมันไว้ “ตาของข้าบอดมานานแล้ว บอดมาหลายปีแล้ว”

สิ้นคำสุดท้ายนางก็ถอนหายใจเบา ๆ แทบจะไม่ได้ยินเสียงเลย น้ำเสียงของนางนิ่งสงบมาก ไม่มีร่องรอยของความขุ่นเคืองแม้แต่น้อย แต่คำพูดนี้ที่ดังเข้าไปในหูของจื่ออันกับมู่หรงจ้วงจ้วง กลับรู้สึกเศร้าสลดอย่างบอกไม่ถูก

หากนางพูดอย่างตื่นเต้นหรือโมโห อารมณ์ความโศกเศร้าจะไม่รุนแรงนัก

"บอกข้ามา มันเกิดเรื่องขึ้นได้อย่างไร?" จื่ออันอดกลั้นต่อความโกรธที่มีในหัวใจ และถามออกไป

“เราอยู่ที่ไหน?” หยวนซื่อถามกลับ

มู่หรงจ้วงจ้วงตอบ "ฮูหยิน พวกเราอยู่ที่โรงหมอ ท่านมีอะไรก็พูดมาเถิด ข้าอยู่ที่นี่แล้ว"

ท่าทางของหยวนซื่อผ่อนคลายลง “องค์หญิงก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ? ดีเลย”

นางจับมือของจื่ออันไว้และลุกขึ้นนั่ง จื่ออันรองหมอนนุ่ม ๆ ไว้ตรงเอวและหลังศีรษะของนาง หมอของที่นี่ได้ยื่นน้ำให้นาง

จื่ออันช่วยประคองให้หยวนซื่อดื่มน้ำสักเล็กน้อย จากนั้นก็กล่าว "เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไม เซี่ยหวายจุนถึงผลักท่านลงไป"

หยวนซื่อโบกมือ “ไม่ใช่เขา…”

จ้วงจ้วงมีทีท่าโกรธเคือง “ท่านยังพูดแก้ตัวให้เขาอีกหรือ? เมื่อครู่นี้ท่านยังบอกว่าพวกเขาผลักท่านนี่”